Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Έπιασε τον παπά απ’ τ’ αρχίδια


Η φράση "έπιασε τον παπά απ' τ' αρχίδια" χρησιμοποιείται για να δηλώσει πως κάποιος είναι προνομιούχος, αλλά το προνόμιό του, είναι ευτελές και υποτιμητικό. Η κανονική φράση όμως είναι "Έπιασε τον Πάπα απ' τ' αρχίδια", κι αυτό γιατί προέκυψε από τον μεσαιωνικό θρύλο της πάπισσας Ιωάννας, που έγινε γνωστή και μέσα από το μυθιστόρημα τού Εμμανουήλ Ροΐδη "Πάπισσα Ιωάννα", με τον επεξηγηματικό υπότιτλο "Μεσαιωνική μελέτη".

Ανακύκλωση συσκευών: Πως η TV μας γίνεται υαλότουβλο


Η παλιά μας τηλεόραση δεν είναι για τα σκουπίδια. Ούτε ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, το πλυντήριο, η κουζίνα και το ψυγείο. Το ΟΙΚΟ βρέθηκε στο Ελληνικό Κέντρο Ανακύκλωσης Συσκευών στους Αγίους Θεοδώρους και παρακολούθησε βήμα-βήμα από κοντά πώς οι παλιές συσκευές μας... ξαναγεννιούνται.

Ονομαστικός κατάλογος των Αγγέλων κατά τον Ενώχ


Σίγουρα θα παρατηρήσετε πολλές αντιφάσεις σε αυτό το ευρετήριο, όπως επίσης και αρκετούς Αγγέλους να παρουσιάζονται επανειλημμένα σε διαφορετικές Ιεραρχίες και με διαφορετικές ιδιότητες. Αυτό συμβαίνει λόγω των αντιφάσεων στις Γραφές καθώς και τις διαφωνίες μεταξύ Εβραϊκής και Χριστιανικής θρησκείας.

Προσπάθησα να δημιουργήσω ένα όσο το δυνατόν πιο κατανοητό και εύχρηστο ευρετήριο, μα δυστυχώς κάποιες αντιφάσεις δεν μπορούσα να τις παραλείψω μιας και θεωρούνται σημαντικές.

Το Βιβλίο του Ενώχ και οι Άγγελοι


Το βιβλίο του Ενώχ ήταν σεβαστό εξίσου και από τους χριστιανούς και από τους εβραίους, αλλά αργότερα κρίθηκε αρνητικά από ισχυρούς θεολόγους εξαιτίας των επίμαχων αναφορών του πάνω στη φύση και τις ενέργειες των έκπτωτων αγγέλων. Οι ενωχιανές γραφές, μαζί με πολλές άλλες γραφές που αφαιρέθηκαν (ή χάθηκαν) από τη Βίβλο, αναγνωρίστηκαν ευρέως από πολλούς εκκλησιαστικούς πατέρες των παλαιών εποχών ως απόκρυφες γραφές.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Τα διασημότερα στοιχειωμένα σπίτια του κόσμου

Μια σύντομη ματιά στα πιο ανατριχιαστικά, στοιχειωμένα μέρη του πλανήτη

Η οικία του εφημέριου του Borley
Στην Αγγλία, μια χώρα η οποία είναι συνδεδεμένη με αναφορές σε φαντάσματα, στοιχειωμένες επαύλεις και πύργους, η οικία του εφημέριου του Borley θεωρείται πως είναι το πιο γνωστό στοιχειωμένο σπίτι στην Αγγλία. Κι υπάρχουν πράγματι κάποιες πολύ ισχυρές ενδείξεις που στηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό.

Το οίκημα χτίστηκε το 1863 δίπλα από την εκκλησία του Borley σαν κατοικία του αιδεσιμότατου Henry Bull. Με το πέρασμα των χρόνων έγινε ένα μέρος όπου συνέβαιναν φαινόμενα πόλτεργκαϊστ, εξαφανίζονταν διάφορα αντικείμενα, υπήρχαν παράξενες μυρωδιές, ρεύματα παγωμένου αέρα, ήχοι από οπλές αλόγων και φαντάσματα. Ακόμη κι όταν καταστράφηκε το 1939 από πυρκαγιά, οι φωτογραφίες που πάρθηκαν στα ερείπια του κτιρίου και στην εκκλησία συνέχιζαν να δείχνουν ανεξήγητα φαινόμενα. Ένας από τους τελευταίους ενοίκους, ο καπετάνιος W. H. Gregson, ανέφερε ότι έβλεπε πολλές φορές το πνεύμα μιας καλόγριας να περιφέρεται.

Αφού η καλόγρια εθεάθη να ξεπετάγεται έξω από ένα παράθυρο αρκετές φορές, το παράθυρο αυτό χτίστηκε. Ο Gregson έγραψε: "Η καταστροφική πυρκαγιά ενδεχομένως να επέφερε κάποια δυσάρεστα αποτελέσματα, επειδή τη νύχτα της πυρκαγιάς αρκετοί άνθρωποι ανέφεραν ότι με είχαν δει μαζί με 2 ξένους, μια κυρία ντυμένη με ένα γκρίζο μανδύα κι έναν κύριο χωρίς μαλλιά, ο οποίος φορούσε ένα μακρύ μαύρο κοστούμι".

Μερικά πολύ ανατριχιαστικά γεγονότα συνέβησαν σε σχέση με τη Marianne, τη σύζυγο του Reverend Lionel Foyster, η οποία μετακόμισε στο σπίτι στις 16 Οκτωβρίου του 1930. Μια οντότητα επιχείρησε να επικοινωνήσει μαζί της γράφοντας και σκαλίζοντας στους τοίχους, κάτι το οποίο φωτογραφήθηκε. Κάποιες άλλες περίεργες φωτογραφίες δείχνουν ένα αιωρούμενο τούβλο, ένα άγνωστο αντικείμενο με σχήμα κορδέλας που επίσης αιωρούνταν κι άλλες φιγούρες φαντασμάτων. Περίεργες εικόνες συνεχίζουν να εμφανίζονται σε φωτογραφίες που τραβιούνται στην Κατοικία του Borley μέχρι σήμερα. Τον Ιούλιο του 2002 μάλιστα, μια φωτογραφία που πάρθηκε πίσω από την εκκλησία δείχνει ένα μυστηριώδες orb.

Ο Πύργος του Λονδίνου
Ο Πύργος του Λονδίνου, ένα από τα πιο γνωστά και καλοδιατηρημένα ιστορικά κτίρια του κόσμου, μπορεί επίσης να θεωρηθεί στοιχειωμένος. Αυτό οφείλεται αναμφίβολα στο μεγάλο αριθμό εκτελέσεων, φόνων και βασανιστηρίων που συνέβησαν μέσα σ' αυτόν στο πέρασμα των τελευταίων 1000 χρόνων. Έχουν αναφερθεί πάρα πολλές θεάσεις φαντασμάτων μέσα και γύρω από τον Πύργο.

Μια μέρα του χειμώνα του 1957 στις 3 μετά τα μεσάνυχτα, ένας φρουρός θορυβήθηκε ακούγοντας κάτι να χτυπάει την οροφή του φυλακίου του. Όταν βγήκε έξω για να διαπιστώσει τι συμβαίνει, είδε μια άμορφη λευκή φιγούρα στην κορυφή του Πύργου. Τότε συνειδητοποίησε ότι εκείνη ακριβώς την ημερομηνία, στις 12 Φεβρουαρίου του 1554, αποκεφαλίστηκε η Jane Grey. Πιθανότατα το πιο γνωστό φάντασμα που "κατοικεί" στον Πύργο να είναι αυτό της Ann Boleyn, μιας από τις συζύγους του Ερρίκου του 8ου, η οποία επίσης αποκεφαλίστηκε στον Πύργο το 1536. Πολλές φορές έχει θεαθεί το φάντασμα της να μεταφέρει το κεφάλι της στον Πράσινο Πύργο καθώς και στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Πύργου. Ανάμεσα στα άλλα φαντάσματα του Πύργου είναι αυτά του Ερρίκου του 8ου, του Thomas Becket και του Sir Walter Raleigh.

Μια από τις πιο φρικτές ιστορίες φαντασμάτων που συνδέονται με τον Πύργο είναι αυτή που περιγράφει τον θάνατο της Κόμισσας του Σάλσμπουρι. Σύμφωνα με μια μαρτυρία, η Κόμισσα καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τους φερόμενους ως συνενόχους της σε διάφορες εγκληματικές ενέργειες (παρόλο που πλέον πιστεύεται ότι ήταν μάλλον αθώα). Καθώς ανέβαινε στο ικρίωμα, πάλεψε και ξέφυγε από τους φρουρούς και κυνηγήθηκε από τον δήμιο ο οποίος την διαμέλισε. Η διαδικασία του θανάτου της έχει ιδωθεί να αναπαρίσταται από αύλες οντότητες στον Πράσινο Πύργο.

Το πλοίο "Queen Mary"
Παρόλο που αυτό το μεγάλο παλιό πλοίο δεν υπολογίζεται ως σπίτι φυσικά, είναι επίσης στοιχειωμένο. Αν και κάποτε εγκαινιάστηκε ως ένα κρουαζιερόπλοιο πολυτελείας, όταν αποσύρθηκε το Queen Mary, αγοράστηκε το 1967 από την πόλη του Long Beach της Καλιφόρνια και μετατράπηκε σε ξενοδοχείο. Η περιοχή του πλοίου που θεωρείται ως η περισσότερο στοιχειωμένη είναι το μηχανοστάσιο όπου ένας 17χρονος ναύτης παγιδεύτηκε ενώ προσπαθούσε να αποφύγει μια φωτιά. Έχουν ακουστεί από πολλούς ανθρώπους χτυπήματα και κρότοι στις σωλήνες γύρω από την πόρτα. Σε αυτό που σήμερα πλέον είναι το μπροστινό γραφείο του ξενοδοχείου, επισκέπτες έχουν δει το φάντασμα μιας "κυρίας στα λευκά".

Φαντάσματα παιδιών λέγεται ότι στοιχειώνουν την πισίνα του πλοίου ενώ το πνεύμα ενός νεαρού κοριτσιού που προφανώς έσπασε το λαιμό της σε ένα ατύχημα στην πισίνα έχει ακουστεί να φωνάζει τη μητέρα της ή να ζητάει την κούκλα της. Ο διάδρομος των αποδυτηρίων της πισίνας είναι ένας χώρος με ανεξήγητη δραστηριότητα. Τα έπιπλα μετακινούνται από μόνα τους, άνθρωποι νιώθουν το άγγιγμα ενός αόρατου χεριού κι εμφανίζονται άγνωστες οντότητες. Στο μπροστινό κέλυφος του πλοίου ακούγεται μερικές φορές το ουρλιαχτό ενός φαντάσματος. Μερικοί πιστεύουν πως αυτή η - γεμάτη πόνο - φωνή είναι ενός ναύτη που σκοτώθηκε κατά την σύγκρουση του Queen Mary με ένα μικρότερο πλοίο.

Το σπίτι του Whaley
Το σπίτι του Whaley βρίσκεται στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια κι έχει κερδίσει τον τίτλο του πιο στοιχειωμένου σπιτιού των Ηνωμένων Πολιτειών. Χτίστηκε το 1857 από τον Thomas Whaley σε γη που κάποτε ήταν νεκροταφείο κι από τότε στην έπαυλη έχουν θεαθεί πάρα πολλά φαντάσματα. Η συγγραφέας deTraci Regula αναφέρει τις εμπειρίες που είχε στο σπίτι.

"Όσο περνούσαν τα χρόνια, καθώς δειπνούσα απέναντι από τον δρόμο στο Old Town Mexican Cafι, άρχισα να παρατηρώ ότι τα παραθυρόφυλλα στον δεύτερο όροφο του σπιτιού του Whaley μερικές φορές άνοιγαν την ώρα που τρώγαμε, αρκετή ώρα αφότου το σπίτι είχε κλείσει. Σε μια πρόσφατη επίσκεψη μου μπορούσα να αισθανθώ την ενέργεια σε διάφορα σημεία του σπιτιού, ειδικά στο προαύλιο στο οποίο μπορούσα κιόλας να μυρίσω μια ελαφριά οσμή πούρου, μάλλον από τις επισκέψεις του Whaley. Στην αίθουσα υποδοχής μύριζα ένα άρωμα που αρχικά νόμιζα ότι ήταν της νεαρής γυναίκας που συμπεριφερόταν σαν ξεναγός, όμως όταν προσπάθησα λίγο αργότερα να μυρίσω ελαφρά προς την κατεύθυνση της καθώς συνομιλούσαμε, κατάλαβα ότι δεν φορούσε άρωμα".

Ανάμεσα σε άλλα φαντάσματα είναι αυτό ενός κοριτσιού που κρεμάστηκε κατά λάθος, ενός κλέφτη που χτυπήθηκε με ρόπαλο μέχρι θανάτου κι ο οποίος μπορεί να ακουστεί στις σκάλες του σπιτιού όπου πέθανε μερικές φορές μάλιστα έχει θεαθεί κατά την διάρκεια ξεναγήσεων στο σπίτι και της κοκκινομάλλας κόρης του Whaley που συχνά εμφανίζεται τόσο αληθοφανής, ώστε κάποιοι νομίζουν πως είναι ένα ζωντανό παιδί. Το γνωστό μέντιουμ Sybil Leek ισχυρίστηκε ότι αισθάνθηκε αρκετά πνεύματα εκεί κι ο διάσημος κυνηγός φαντασμάτων Hanz Holzer θεώρησε πως το σπίτι του Whaley αποτελεί πράγματι ένα από τα περισσότερο στοιχειωμένα κτίσματα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Raynham Hall
Το Raynham Hall στο Norfolk της Αγγλίας είναι πολύ γνωστό για το φάντασμα της "Καφέ Κυρίας", το οποίο φωτογραφήθηκε το 1936 κι οι φωτογραφίες αυτές είναι ανάμεσα στις πιο αυθεντικές φωτογραφίες φαντασμάτων που πάρθηκαν ποτέ. Το "Unexplained Site" περιγράφει μια από τις πρώτες επαφές με το πνεύμα:

"Η πρώτη θέαση έλαβε χώρα την εποχή των Χριστουγέννων το 1835. Ο Συνταγματάρχης Loftus, που τύχαινε να έχει επισκεφτεί το σπίτι για τις διακοπές, περπατούσε προς το δωμάτιο του μια νύχτα όταν είδε μια παράξενη φιγούρα απέναντι του. Στην προσπάθεια του να κοιτάξει καλύτερα τη μορφή, εκείνη εξαφανίστηκε. Την επόμενη εβδομάδα ο Συνταγματάρχης συνάντησε ξανά την γυναίκα, περιγράφοντας την ως μια κυρία ευγενικής καταγωγής που φορούσε ένα καφέ σατέν φόρεμα. Το πρόσωπο της έδειχνε να λάμπει, το οποίο φώτιζε τις άδειες κοιλότητες των ματιών της".

Ο Λευκός Οίκος
Κι όμως, είναι αλήθεια!
Στον αριθμό 1600 της Pennsylvania Avenue στην Ουάσινγκτον δεν είναι μόνο το σπίτι του τωρινού Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και το σπίτι αρκετών προηγούμενων Προέδρων οι οποίοι κατά καιρούς αποφασίζουν να κάνουν γνωστή την παρουσία τους εκεί, παρά το γεγονός ότι είναι νεκροί. Ο Πρόεδρος Harrison έχει αναφερθεί πως περιφέρεται στην σοφίτα του Λευκού Οίκου, ψάχνοντας να μάθει ποιος γνωρίζει, αν ο Πρόεδρος Andrew Jackson στοιχειώνει την κρεβατοκάμαρα του. Επιπλέον, το φάντασμα της Πρώτης Κυρίας Abigail Adams έχει ιδωθεί να αιωρείται σε έναν από τους διαδρόμους του Λευκού Οίκου κρατώντας κάτι.

Το φάντασμα του Προέδρου που έχει θεαθεί πιο πολλές φορές, είναι αυτό του Abraham Lincoln. Η Eleanor Roosevelt ισχυρίστηκε κάποτε ότι πίστεψε πως ένιωθε την παρουσία του να την παρακολουθεί καθώς εργαζόταν στο υπνοδωμάτιο του Lincoln. Κατά την προεδρεία του Roosevelt επίσης, ένας υπάλληλος ανέφερε πως είδε πράγματι το φάντασμα του Lincoln να κάθεται σε ένα κρεβάτι και να βγάζει τις μπότες του. Σε μια άλλη περίπτωση, ενώ η Βασίλισσα Βιλελμίνα της Ολλανδίας πέρασε μια νύχτα στο Λευκό Οίκο, ξύπνησε από ένα χτύπημα στην πόρτα του υπνοδωματίου της. Αποκρινόμενη σ' αυτό, συναντήθηκε με το φάντασμα του Abraham Lincoln το οποίο την κοίταζε έντονα από τον διάδρομο. Η σύζυγος του Calvin Coolidge ανέφερε πως είδε αρκετές φορές το φάντασμα του Lincoln να στέκεται με τα χέρια ενωμένα πίσω από την πλάτη του σε ένα από τα παράθυρα του Οβάλ Γραφείου, κοιτάζοντας έξω σε βαθύ στοχασμό προς το αιματοβαμμένο πεδίο μάχης του Potomac.

πηγή: esoterica.gr

Μυστική Θεσσαλονίκη: Θεωρίες συνομωσίας και "αστικοί μύθοι"

Ξεχάστε τη Θεσσαλονίκη που ξέρατε κι ακολουθείστε μας σε μια μυστική περιήγηση σε μια πόλη γεμάτη Urban Legends και Conspiracy Theories. Για τους λάτρεις των μυστηρίων και του θαυμαστού, η Θεσσαλονίκη είναι μια πραγματική Terra Incognita που υπόσχεται πολλές εκπλήξεις...

του Γιώργου Στάμκου, agnosto.gr *

Συχνά τα πράγματα δεν είναι αυτό που δείχνουν. Μια πόλη δεν είναι απλά μια μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού, κατοικιών και δραστηριοτήτων. Είναι πάνω απ’ όλα ένας ζωντανός μεγα-οργανισμός, που υπακούει σε χαοτικούς κανόνες. «Η πόλη δεν είναι παρά μια τρισδιάστατη αρχιτεκτονική των παραστάσεων του εγκεφάλου... Οι λαβύρινθοι της πόλης σχηματίζουν ένα αρχιτεκτονικό ιερογλυφικό, ένα αόρατο σύμβολο που χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως, ασυνείδητα από τους ενοίκους, συνειδητά από τους κρυφούς επόπτες τους, και από πειρατές που συνδέονται με το σύστημα...». Έτσι κωδικοποίησε ο Mauricio Santos-Lobos στο The Spider Glyph in Time τη σύνδεση εγκεφάλου-πόλης. Όπως και ο ανθρώπινος εγκέφαλος, έτσι και η πόλη είναι γεμάτη μυστήρια και μυστικά. Κι όπως υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του εγκεφάλου μας, έτσι υπάρχουν και εκείνοι που προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν τα μυστικά των πόλεων που ζούμε, με εργαλείο την τέχνη της «μαγείας των μεγαλουπόλεων» (Megapolisomancy).

Παρά την αντίθετη πεποίθηση η Θεσσαλονίκη κάθε άλλο παρά συνηθισμένη πόλη είναι. Πριν από 2316 χρόνια μια ιδιότυπη συνομωσία της γεωγραφίας με την ιστορία, κατέστησε την πόλη «κλειδί» των Βαλκανίων για τους αιώνες που θα ακολουθούσαν. Από τότε η πόλη εξελίχτηκε δυναμικά, πέρασε πολλές ιστορικές φάσεις, έγινε σταυροδρόμι πολιτισμών και οι δρόμοι της στοίχειωσαν από μυστήρια και συνωμοσίες.

Πριν συνεχίσω θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι κανένα «ψώνιο» με τη συνωμοσιολογία. Δεν είμαι ούτε καν συνωμοσιολόγος, αν και έτυχε να γνωρίσω προσωπικά αρκετούς. Είμαι απλά ένας αναζητητής συγγραφέας, κι έχω στο ενεργητικό μου κάποια βιβλία που ασχολούνται με το μυστήριο και το θαυμαστό. Θεωρώ πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ παράξενα όντα και ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ένα πολύ παράξενο μέρος, γεμάτο γοητευτικά μυστήρια τα οποία η ματαιοδοξία μας κάνει να πασχίζουμε με το μυαλουδάκι μας να ξεδιαλύνουμε. Το μυστήριο βρίσκεται παντού. Μπορώ, αν θέλετε, να το ανακαλύψω για λογαριασμό σας...

Υπάρχει «κάτι» στην ατμόσφαιρα
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η πόλη που ζούμε αποπνέει μια απροσδιόριστη οσμή μελαγχολίας; Μη μου πείτε τώρα ότι δεν το έχετε καν αντιληφθεί. Η Θεσσαλονίκη είναι φημισμένη, ακόμη και στους ξένους περιηγητές, για τη μελαγχολική της ατμόσφαιρα, όπως είναι φημισμένη και για τα πανέμορφα ηλιοβασιλέματά της. Αν είστε αρκετά ευαίσθητοι και ρομαντικοί, μπορείτε σχετικά εύκολα να αφουγκραστείτε τους μυστικούς ψίθυρους και να διαισθανθείτε τα «ενεργειακά ρεύματα» της Θεσσαλονίκης. Προσωπικά διαισθάνομαι αυτή την απροσδιόριστη οσμή μελαγχολίας να σέρνεται ανάμεσα στις γκρίζες πολυκατοικίες, να γλύφει τα πανάρχαια τείχη, τις θλιβερές μεσαιωνικές εκκλησίες και να τρυπώνει ακόμη και μέσα στο διαμέρισμα μου, και είναι -πιστέψτε με- χειρότερη κι από την υγρασία της θάλασσας!

Η μελαγχολική ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης δεν γίνεται αντιληπτή από τον καθένα. Πρέπει οι «δέκτες» σου να είναι ανοικτοί και καταλλήλως συντονισμένοι για να την «πιάσουν». Να μπορείς να διαισθάνεσαι την πόλη ως έναν «χρονο-οργανισμό», όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι ένα. Όσοι άνθρωποι έζησαν σε μια πόλη άφησαν σ’ αυτήν το «στίγμα» τους. Τα αρχαία τείχη, οι εκκλησίες, τα εγκαταλειμμένα σπίτια, οι προπολεμικές πολυκατοικίες έχουν εγκλωβίσει τις σκεπτομορφές των ανθρώπων που έζησαν μέσα τους.

Ο ποιητής της μυστικής Θεσσαλονίκης Μαρίνος Χαραλάμπους λέει ότι στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν 500.000 πρόσγειοι, δηλαδή βρυκόλακες, και μάλλον έχει δίκιο. Αυτοί οι λεγόμενοι «πρόσγειοι» είναι ψυχές Θεσσαλονικέων που έζησαν ανά τους αιώνες στην πόλη μας και αφού πέθαναν δεν μπόρεσαν να αποχωριστούν τα όσα αγάπησαν σ’ αυτήν. Ακόμη και μετά θάνατον είναι δεμένοι με τη Θεσσαλονίκη. Γιατί λοιπόν να μην είμαστε δεμένοι μαζί της κι εμείς οι ζωντανοί Θεσσαλονικείς;

Οι «αστικοί θρύλοι» της Θεσσαλονίκης
Μελαγχολική ή όχι η Θεσσαλονίκη ανήκει σ’ εκείνη την προνομιακή ομάδα μεγαλουπόλεων, που βρίθουν «αστικούς θρύλους» (Urban Legends). Διαθέτει μια πληθώρα θρύλων, που όλοι μαζί συγκροτούν το λαβύρινθο μιας «μυστικής» πόλης, η οποία κρύβεται περίτεχνα πίσω από την καθημερινή, πουδραρισμένη όψη της Θεσσαλονίκης.

Σχεδόν οι πάντες γνωρίζουν για το περιβόητο «στοιχειωμένο σπίτι», που βρίσκεται στην οδό Βασιλίσσης Όλγας 263, και τους θρύλους που το ζώνουν. Λίγοι ωστόσο γνωρίζουν για τα παράξενα κομβικά μνημεία και «τόπους δύναμης» της Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν οι μυστηριώδεις Κήποι του Πασά, ένα μνημείο του οθωμανικού τεκτονισμού, που βρίθει από περίεργα σύμβολα και θεωρείται κομβικό γεωμαγνητικό σημείο από τους οπαδούς της Ιερής Γεωγραφίας. Στην Άνω πόλη ξεχωρίζει η «μυστική» πλατεία Τερψιθέας, όπου βρίσκεται ο τουρμπές (μαυσωλείο) του Μουσά Μπαμπα. Κυκλοφορεί η φήμη ότι είναι στοιχειωμένος από το φάντασμα του δερβίση φύλακα του τεκέ. Είναι πάντως ένα μέρος με ισχυρή σούφικη ενέργεια, κάτι που διαισθάνεται όποιος έχει ανοικτές τις «κεραίες» του.

Ένα άλλο παράξενο μνημείο της Θεσσαλονίκης είναι και η λεγόμενη «στήλη των όφεων», που βρίσκεται στο πεζοδρόμιο έξω από τον υποσταθμό της ΔΕΗ στην Αγίου Δημητρίου. Είναι το μοναδικό όρθιο ελληνιστικό μνημείο της πόλης και ο θρύλος λέει ότι προκαλούσε τα φίδια. Κάποτε στην περίοδο της τουρκοκρατίας η περιοχή γύρω της γέμισε από φίδια και απαιτήθηκε η παρέμβαση ενός εξορκιστή χότζα για να τα απομακρύνουν...

Στην οδό Λαγκαδά υπάρχει το συμμαχικό νεκροταφείο του Ζέϊτενλικ, που φιλοξενεί 22.000 κρανία στρατιωτών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίως Σέρβων. Πρόκειται για τον ιερότερο τόπο προσκυνήματος των Σέρβων στον ελλαδικό χώρο. Ακόμη και σήμερα το επισκέπτονται χιλιάδες Σέρβοι, που πολέμησαν στα πεδία των μαχών στη Βοσνία και στο Κόσοβο, προσπαθώντας να εντοπίσουν τα οστά των παππούδων τους που σκοτώθηκαν στο Μακεδονικό Μέτωπο. Στην ιερή γεωγραφία των Σέρβων το Ζέϊτενλικ θεωρείται κομβικό σημείο, που δείχνει το δρόμο της θυσίας... (Για το παράξενο νεκροταφείο του Ζέιτενλικ θ’ αναφερθούμε εκτενώς στο επόμενο «Δυτικώς»).

Και τι να πει κανείς για την εκπληκτική ηχητική της Ροτόντας, που μοιάζει μ’ ένα αρχαίο μεγαφωνικό σύστημα με «έκο θριαμβικό»; Πρέπει να ακούσετε ένα περιστέρι να φτερουγίζει μέσα της. Μοιάζει σαν το πέταγμα αγγέλου. Μήπως γι’ αυτό λεγόταν η Ροτόντα και «Ναός των Αγίων Αγγέλων»;

Αλλά ακόμη και τα πεζοδρόμια της πόλης κρύβουν τα δικά τους μυστικά. Πρόκειται για καπάκια υπονόμων με παράξενα σύμβολα. Ποιος μπορεί ν’ αποκρυπτογραφήσει αυτές τις «αστικές σημαδούρες», που ίσως σχετίζονται με τη χαρτογράφηση των ενεργειακών δικτύων και των τελλουρικών ρευμάτων; Ίσως ακόμη τα καπάκια αυτά να οδηγούν απλά σ’ ένα υπόγειο δίκτυο στοών, έναν ανήλιαγο κόσμο προσιτό μονάχα σ’ ελάχιστους τολμηρούς.

Ένας σκοτεινός κόσμος κάτω από την πόλη
Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη των κάστρων, των πύργων, των βυζαντινών εκκλησιών, των αρχαίων ερειπίων, των νεκροταφείων και των υπόγειων στοών. Κάτω από τα πόδια μας υπάρχει μια υπόγεια Θεσσαλονίκη, που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Κάποτε αυτή η υπόγεια Θεσσαλονίκη ήταν ένα αρκετά πολυσύχναστο μέρος, ενώ σήμερα σώζονται μόνον κάποια μεμονωμένα τμήματα της. Και δεν μιλάμε απλά για κρύπτες, όπως εκείνη στα υπόγεια του Αγίου Δημητρίου ή η κρύπτη του Μακεδονικού Αγώνα κάτω από τη Μητρόπολη. Μιλάμε για ένα καλά οργανωμένο δίκτυο στοών, που ανάγεται στην ελληνιστική εποχή.

Αρχικά υπήρχαν δύο στρατιωτικές σήραγγες, η Φαρδιά και η Στενή που διέτρεχαν την πόλη. Η Στενή σήραγγα (1,7 μέτρα πλάτος και 2 μέτρα ύψος) ξεκινούσε από το λιμάνι, διέτρεχε λοξά τα τείχη, περνώντας κοντά από την εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων και κατέληγε στο σημερινό Επταπύργιο. Η Στενή ξεκινούσε μέσα από τα τείχη, δεξιά από την αριστερή «Πορτάρα», περνούσε κάτω από το Διοικητήριο και κατέληγε στα θαλάσσια στόμια των πύργων του Τοπ Χανέ. Αυτές τις ελληνιστικές στρατιωτικές σήραγγες επέκτειναν αργότερα οι Ρωμαίοι.

Την περίοδο της Pax Romana οι στρατιωτικές σήραγγες περιέπεσαν σε αχρηστία. Η ύπαρξη τους όμως παρακίνησε τους πρώτους Χριστιανούς να δημιουργήσουν ένα παράλληλο δίκτυο κατακομβών, που χρησιμοποιούνταν ως τόποι θρησκευτικής λατρείας και μυστικής συνάθροισης. Οι κατακόμβες αυτές συνέδεαν τους πρωτοχριστιανικούς ναούς μ’ ένα λαβυρινθώδες δίκτυο στοών και κατακομβών, που το ξεπερνούσε μονάχα εκείνο της Ρώμης. Ακόμη και σήμερα σώζονται κάποια τμήματά του. Στο δάπεδο του Όσιου Δαβίδ υπάρχει μια καταπακτή, που οδηγεί σ’ αυτόν τον υπόγειο κόσμο...

Τις σήραγγες τις χρησιμοποιούσαν και οι βυζαντινοί Αυτοκράτορες για τις «υπερκόσμιες» εμφανίσεις τους: ενώ το πλήθος τους έβλεπε κατά τη διάρκεια της λειτουργίας στον Άγιο Δημήτριο, ξαφνικά, χωρίς να φύγουν από εκεί, εκείνοι εμφανίζονταν στην Αγία Σοφία! Υπήρχε επίσης και η λεγόμενη Στοά των Κάστρων, που διέτρεχε τα τείχη από το Λευκό Πύργο ως το Επταπύργιο και χωρούσε ολόκληρη άμαξα. Τμήμα αυτής της Στοάς σώζεται μέσα στο σούπερ μάρκετ Μερκάτο στην Ιπποδρομίου.

Τον 19ο αιώνα κατασκευάστηκε από «λαγουμτζήδες» η τελευταία υπόγεια σήραγγα στη Θεσσαλονίκη, για να διευκολύνει τη διαφυγή ανθρώπων, κρυφά από τον έλεγχο των πυλών. Βρισκόταν στην Άνω Πόλη, ξεκινούσε από ένα σπίτι μέσα από τα τείχη και έβγαινε σ’ έναν οίκο ανοχής έξω από τα τείχη! Τα «διόδια» ήταν δύο λίρες...

Τι να σώζεται άραγε από αυτό τον υπόγειο κόσμο της Θεσσαλονίκης; Μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σώζονταν αρκετά τμήματα των υπόγειων στοών. Ορισμένα χρησιμοποιούνταν ως καταφύγια για τους βομβαρδισμούς, ενώ κάποια άλλα ήταν μια ατραξιόν για τολμηρούς τουρίστες, που έντρομοι άκουγαν κάτω από την Εγνατία τον ήχο του διερχόμενου τραμ, που έμοιαζε σαν κεραυνός! Η εργολαβική επέλαση των δεκαετιών του 1950 και του 1960 μείωσε δραματικά τις υπόγειες στοές της πόλης μας, αλλά δεν τις εξαφάνισε. Η κατασκευή του Μετρό είναι σίγουρο ότι θα μας φέρει προ εκπλήξεων...

Ο «Παράδεισος» των Συνωμοσιολόγων
Η Θεσσαλονίκη είναι πράγματι μια Terra Incognita, που ξέρει καλά να φυλά τα μυστικά της. Οι επίδοξοι ερευνητές των μυστηρίων της διατρέχουν τον κίνδυνο να χαθούν μέσα σ’ έναν αχαρτογράφητο χώρο, όπου ενδημούν οι θρύλοι και οι φήμες και λιγότερο η αντικειμενική πληροφόρηση. Οι ιστοριοδίφες μπορούν εύκολα να μπερδευτούν από την πληθώρα των γεγονότων που συνέβησαν ανά τους αιώνες στην πόλη. Οι μόνοι τυχεροί ίσως πρέπει να θεωρούνται οι συνωμοσιολόγοι, καθώς η Θεσσαλονίκη είναι ένας «παράδεισος» γι’ αυτούς. Όπως τα μέρη που έχουν την ιδιότητα να συγκεντρώνουν αστραπές και καταιγίδες, έτσι και ο μυχός του Θερμαϊκού έχει την τάση να συγκεντρώνει πολιτικά πάθη, μίση, υπερβολές, μυστικιστικές τάσεις και μπόλικες συνωμοσίες.

Και ως γνωστόν οι συνωμοσίες αγαπούν το σκοτάδι. Τη νύχτα η Θεσσαλονίκη αλλάζει. Ένας άλλος εαυτός αναδύεται μέσα από το παιχνίδισμα των σκιών. Το μυστήριο τριγυρνά στους δρόμους της, συχνά μάλιστα αρκετά αδιάκριτα. Η Θεσσαλονίκη μοιάζει ν’ αποστρέφεται το φως της ημέρας, και να βυθίζεται αυτάρεσκα στον αχαρτογράφητο κόσμο της νύχτας. Μιας νύχτας που ξεγελά το μυαλό των διαβατών, παίζοντας περίτεχνα με σκιές, μνήμες και όνειρα.

Στην ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης υπάρχει μια παράξενη ενεργειακή φόρτιση, ιδιαίτερα αντιληπτή από τους ρομαντικούς και τους μυστικιστές, που προδιαθέτει για εσωτερικές ενατενίσεις, ιδεολογικές ζυμώσεις, συνθέσεις και συγκρητισμούς. Καθόλου τυχαίο που στην πόλη μας γεννήθηκαν ιδεολογίες και κινήματα, τα οποία άλλαξαν το ρου της ιστορίας της περιοχής.

Το «Αλχημιστικό Εργαστήρι» του 21ου Αιώνα
Όπως και στις αρχές του 20ου αιώνα έτσι και σήμερα η Θεσσαλονίκη ξαναγίνεται το «κλειδί» για τα Βαλκάνια και ως τέτοιο βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο συνωμοσιών, παρασκηνιακών διαβουλεύσεων και μυστικών συμφωνιών. Η πόλη δεν αποτελεί μόνον έδρα οργανισμών περιφερειακής εμβέλειας, όπως ο Οργανισμός για την Ανασυγκρότηση των Βαλκανίων και η Τράπεζα Παρευξείνιας Συνεργασίας. Είναι και έδρα επίσημων Forum, αλλά και μυστικών συναντήσεων, στις οποίες συμμετέχουν πολύ σημαντικά πρόσωπα, τα οποία καθορίζουν με τις αποφάσεις τους το μέλλον της Βαλκανικής.

Πολλοί από εμάς ίσως να μην το έχουν αντιληφθεί, όμως στους δρόμους της Θεσσαλονίκης κυκλοφορούν μυστικοσύμβουλοι, εμπειρογνώμονες, ερευνητές αγοράς, ειδικοί μάνατζερ πολυεθνικών και κατάσκοποι κάθε εθνικότητας. Όλοι έχουν την ιδιότητα να «οσμίζονται το μέλλον» και με τις πληροφορίες που συλλέγουν είναι σε θέση να το σχεδιάζουν κιόλας! Το μέλλον των Βαλκανίων παίζεται τώρα, και μαζί τους και το μέλλον της πόλης μας. Κατά τη γνώμη μου το ραντεβού της Θεσσαλονίκης με τον 21ο αιώνα θα έχει ως αποτέλεσμα την ανάδειξη μιας μοναδικής κοσμοπολίτικης μητρόπολης στο στερέωμα της νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Αρκεί βέβαια οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς ξεπεράσουν το στείρο τοπικισμό τους, απαλλαγούν από τη μίζερη και αδιέξοδη ελλαδοκεντρική αυτολαγνεία που χαρακτηρίζει την αθηναϊκή ελίτ, αποκτήσουν ένα όραμα, που δένει με το κοσμοπολίτικο παρελθόν της πόλης τους, και ανοιχτούν άφοβα προς το μέλλον. Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Πόσο μάλιστα αν είναι Θεσσαλονικείς...


* Ο Γιώργος Στάμκος είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Από το 1988 αρθρογραφεί συστηματικά στον ειδικό, κυρίως, τύπο κι έχει δημοσιεύσει πάνω από 1.000 εξειδικευμένα άρθρα σε περισσότερα από 30 περιοδικά. Υπήρξε αρχισυντάκτης του περιοδικού Strange (1998-2001). Από το Νοέμβριο του 2004 εκδίδει και διευθύνει το ανατρεπτικό περιοδικό ΖΕΝΙΘ και από το Μάρτιο του 2006 την τριμηνιαία έκδοση ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ. Έχει μέχρι στιγμής γράψει δέκα βιβλία: Νίκολα Τέσλα: Ο Προφήτης του 21ου Αιώνα (1999), Μυστική Σερβία (1999), Απαγορευμένη Τεχνολογία (2000), Γεωπολιτική του Αρχιπελάγους: Ο Ελληνισμός στην Εποχή της Παγκοσμιοποίησης (2000), Ελεύθερη Ενέργεια (2001), Μετα-Αποκάλυψη Τώρα (2002), Θεωρίες Συνωμοσίας (2003, μαζί με τον Λουκά Καβακόπουλο), Από τις εκδόσεις ΑΓΝΩΣΤΟ κυκλοφορούν τα βιβλία του Ο Θαυμαστός Κόσμος του Τέσλα (2004) και Mind Control: O Πόλεμος για τον Έλεγχο του Νου (2005 ), Στοιχειωμένα Βαλκάνια (μαζί με τη Μίλιτσα Κοσάνοβιτς, 2005) και το τολμηρό και ανατρεπτικό βιβλίο Γκρίζα Ελλάδα: Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου (το 2005). Όλα τα βιβλία του οδηγήθηκαν σε πολλές επανεκδόσεις κι έγιναν αφορμή για δημιουργικές συζητήσεις, ακόμη και διαφωνίες. Έχει επίσης συμμετάσχει με εκτενή κείμενά του σε πολλά συλλογικά. Ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, ενώ ταξιδεύει συχνά στη βαλκανική ενδοχώρα.

Supernatural στην Αθήνα

Κολωνός: Φεβρουάριος 1952 και Ιανουάριος 1981
Το σπίτι είναι εδώ και πολλά χρόνια εγκαταλελειμμένο. Κανείς από όσους έμειναν δεν κατάφερε να περάσει ζωή φυσιολογική. Οι κάτοικοι αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα υγείας. Άλλοι πέθαιναν και άλλοι ήταν καταδικασμένοι σε μία ζωή μίζερη.
Το 1952 ένα μωρό δύο ετών παρουσίαζε συμπτώματα άσθματος. Οι γονείς του απελπισμένοι και αφού πρώτα είχαν συμβουλευτεί, χωρίς αποτέλεσμα, πολλούς γιατρούς, αποφάσισαν να εμπιστευτούν έναν εξορκιστή. «Κάτω από το σπίτι υπάρχει θαμμένο κάρβουνο. Αυτή είναι η αιτία του κακού. Σκάψτε να το βρείτε». Πραγματικά το κάρβουνο βρέθηκε και ύστερα από λίγο καιρό το μωρό θεραπεύτηκε. Δυστυχώς όμως το στοίχειωμα, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, δεν εξαφανίζεται. Απλώς η ενέργεια που είναι συσσωρευμένη και το προκαλεί μετατοπίζεται και επιστρέφει πάλι εκεί απ' όπου ξεκίνησε. Έτσι, λίγα χρόνια αργότερα ο πατέρας, η μητέρα και το μικρό παιδί σκοτώθηκαν ακριβώς έξω από το σπίτι τους. Μία νταλίκα παρέσυρε και τα τρία άτομα.
Μετά το 1952 πολλοί ένοικοι πέρασαν από το συγκεκριμένο σπίτι. Τρεις από αυτούς πέθαναν από καρκίνο. Ο πρώτος το 1961 σε ηλικία 36 ετών, ο δεύτερος το 1973 σε ηλικία 42 χρονών και το 1976 μία γυναίκα ενώ βρισκόταν στα 38 της.
Στις αρχές του 1977 το σπίτι νοικιάστηκε από μία τετραμελή οικογένεια. Τον Ιανουάριο του 1981 αυτή είχε φτάσει σε άθλια κατάσταση. Το ένα μετά το άλλο τα μέλη της έπεφταν στο κρεβάτι. Τη λύση έδωσε και πάλι ένας εξορκιστής. Αυτή τη φορά το στοίχειωμα οφειλόταν σε μία κακή γειτόνισσα. Η ζήλια της την είχε οδηγήσει να κρύψει στο υπόγειο τριμμένα οστά νεκρού, για να κάνει κακό στην οικογένεια. Ο εξορκιστής αποκάλυψε στους ανθρώπους την αλήθεια. «Κάποιος σας έχει κάνει μάγια. Δεν θα σας πω ποιος. Το αργότερο σε μία εβδομάδα ο υπεύθυνος για το στοίχειωμα θα είναι νεκρός». Πραγματικά ύστερα από λίγες ημέρες η γειτόνισσα πέθανε εντελώς ξαφνικά, χωρίς ποτέ να καταλάβει κανείς την πραγματική αιτία. Η οικογένεια συνήλθε, όμως μετά δύο χρόνια ο άντρας του σπιτιού πέθανε από καρκίνο.
Από το 1984 στο σπίτι δεν μένει κανείς.

Κολωνός: Αύγουστος 1996
Οι μαρτυρίες για περίεργα φαινόμενα στο συγκεκριμένο σπίτι είναι πολύ συχνές. Οι γείτονες δηλώνουν ότι ακόμα και σήμερα ακούν χαμηλές φωνές από το εσωτερικό του, άλλοτε να συζητούν μεταξύ τους και άλλοτε να βρίζονται. Πολλές φορές έχουν καλέσει την αστυνομία. Το αποτέλεσμα πάντα είναι το ίδιο: μόλις πατήσει κάποιος μέσα στο σπίτι, βλέπει έναν τεράστιο χώρο εγκαταλελειμμένο. Το μόνο που βλέπεις με γυμνό μάτι είναι μερικές σκισμένες καρέκλες, απομεινάρια από το παρελθόν. Πολλοί έχουν επισκεφτεί το σπίτι για να δοκιμάσουν την αντοχή τους. Κανείς όμως ποτέ δεν είχε το θάρρος νά το κάνει μόνος του.
Πριν από τρία καλοκαίρια μία παρέα έξι ατόμων αποφάσισε να περάσει μία νύχτα στο σπίτι. Ήθελε να αποδείξει ότι όλα αυτά που ακούγονταν ήταν μόνο ένα πολύ ωραίο παραμύθι. Αν και όλα αρχικά έδειχναν νορμάλ, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν φυσιολογικά. Οι φίλοι έπαιζαν χαρτιά μέσα στο σπίτι προκειμένου να κρύψουν την αμηχανία τους και να περάσουν οι δύσκολες ώρες. Ο χαβαλές κόπηκε απότομα. Ένα παράξενο σύρσιμο τους πάγωσε το αίμα. Στη συνέχεια ακούστηκε ένα ουρλιαχτό. Η ατμόσφαιρα είχε γίνει κρύα και τίποτε δεν θύμιζε καλοκαίρι. Μία περίεργη ομίχλη συμπλήρωσε το σκηνικό του τρόμου. Η νεανική παρέα είχε ήδη μετανιώσει για την επιλογή της. Φαίνεται πως οι φήμες δεν ήταν και τόσο αβάσιμες. Όσα άκουγαν και δεν τα πίστευαν ήταν μπροστά τους. Μέσα από την ομιχλη φάνηκε μία γυναικεία μορψή. Από μακριά ακούστηκαν γέλια. Οι έξι νέοι κοιτάχτηκαν με τρόμο. Η γυναικεία μορφή είχε εξαφανιστεί. Οι πρωταγωνιστές αποφάσισαν να φύγουν αμέσως. Η επόμενη ημέρα τούς βρήκε να διηγούνται με τρόμο την παράξενη εμπειρία στους φίλους τους.
Οι γείτονες, που είχαν ακούσει τις φήμες, δεν παραξενεύτηκαν. Όσοι πάλι θεωρούσαν την ιστορία του σπιτιού παραμύθι για παιδιά άρχισαν να το ξανασκέφτονται. Κανείς δεν τόλμησε να ρισκάρει ξανά. Το σπίτι παραμένει από τότε χωρίς επισκέπτη. Φωνές ακούγονται ακόμη κατά διαστήματα, για να θυμίζουν σε όλους ότι η είσοδος απαγορεύεται.

Ακαδημία Πλάτωνος: Δεκέμβριος 1998
Παράξενες οπτασίες, νεκρές γυναίκες με πλούσια φορέματα, κραυγές. Το σππι στην Ακαδημία Πλάτωνος έχει στοιχειώσει εδώ και πολλά χρόνια. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 οι γείτονες άκουγαν τα παραθυρόφυλλα να χτυπούν χωρίς να μπορούν να δώσουν καμία εξήγηση. «Είναι κλειδωμένα από μέσα. Δεν είναι λογικό», έλεγαν στην αρχή, Άλλες φορές ακούγονταν βήματα μέσα από το σππι. Στα δύο δωμότιά του όμως υπήρχαν μόνο ένα ξύλινο μισοσπασμένο τραπέζι, μία παλιό σόμπα και μερικά ρούχα, που είχαν ξεχάσει οι τελευταίοι ένοικοι. Πολλοί το είχαν επισκεφτεί, αλλά κανείς δεν είχε δώσει μια πειστική εξήγηση- κανείς δεν τόλμησε να πάρει έστω και ένα από τα ρούχα.
Δύο πιτσιρικάδες πήραν το ρίσκο να δοκιμόσουν την τύχη τους. Κίνητρό τους, να αποδείξουν στους φίλους τους ότι δεν κωλώνουν. Οι ώρες περνούσαν βαρετά. Ξαφνικά άκουσαν τους πρώτους θορύβους. Ήταν όμως αποφασισμένοι να μην Kάνoυν, πίσω. Μπροστά τους εμφανίστηκε μια λευκή οπτασία με τη μορφή ενός στρατιώτη. «Είμαι δεμένος. Σας παρακαλώ, ελευθερώστε με. Η κυρία με το πορτοκαλί φόρεμα μου έχει κάνει μάγια». Οι πιτσιρικάδες έμειναν κόκαλο. Η φωνή από το στόμα τους δεν έβγαινε. Ο στρατιώτης επανέλαβε τη φρόση του, εκλιπαρώντας για βοήθεια. Τότε εμφανίστηκε η κυρία με το πορτοκαλί φόρεμα: «φύγετε αμέσως», διέταξε τα παιδιά και οι δύο μορφές εξαφανίστηκαν. Τα πόδια των δύο παιδιών είχαν καρφωθεί στη θέση τους. Το μυαλό τους δεν μπορούσε να χωρέσει αυτό που είχαν δει. Η επιχείρησή τoυς όμως δεν σταμάτησε εκεί. Ήθελαν να ξαναπάνε την επόμενη μέρα για να τραβήξουν φωτογραφία, να αποδείξουν την τόλμη τους και να εκμεταλλευτούν το θέμα. Η επόμενη ημέρα έμοιαζε ατελείωτη. Ξεκίνησαν έχοντας πάρει μαζί τους και τις φωτογραφικές μηχανές για να απαθανατίσουν τις οπτασίες, αν φυσικό αυτές εμφανίζονταν και πάλι. Η οπτασία με τη μορφή του στρατιώτη φάνηκε ξανά. Ήταν δεμένος με αλυσίδες. Ο ένας πιτσιρικός τράβηξε αμέσως τη μηχανή του και άρχισε να φωτογραφίζει. Ο φαντάρος εξαφανίστηκε και οι δύο νεαροι έφυγαν, σίγουροι ότι κρατούν στα χέρια τους το κλειδί του μυστηρίου. Τα φιλμ για εμφάνιση και οι ημέρες της αναμονής, ατελείωτες. Τα αποτελέσματα όμως δεν ήταν αυτό που περίμεναν τα δύο αγόρια. Οι φωτογραφίες έδειξαν μόνο το εσωτερικό του σπιτιού, χωρίς σ' αυτές να υπάρχει η μορφή του στρατιώτη. Στο πρώτο σοκ είχε προστεθεί ένα δεύτερο, πολύ μεγαλύτερο. Οι δύο νεαροί άρχισαν να σκέφτονται μήπως έπεσαν απλώς θύματα κάποιου που προσπάθησε να παίξει μαζί τους. Στο μεταξύ είχαν προλάβει να πουν την εμπειρία τους στους υπόλοιπους φίλους τους αλλά και στους γείτονες. Το πρωί της επόμενης ημέρας οι γείτονες άκουσαν και πόλl κάποιον να περπατά στο ερειπωμένο σπίτι. Όταν μπήκαν μέσα, είδαν το γνωστό άδειο σππι. Μέσα υπήρχαν μόνο το τραπέζι, η σόμπα και τα παλιά ρούχα.
Το μυστήριο δεν λύθηκε ποτέ. Κι ας ορκίζονται οι δύο φίλοι πως συνομίλησαν μ' έναν αλυσοδεμένο φαντάρο και μία αυταρχική κυρία με πορτοκαλί φόρεμα.

Κολωνός: Ιούλιος 1975
Όταν ακόμα το σπίτι ήταν κατοικήσιμο, οι ένοικοι υποστήριζαν ότι ένα φάντασμα εμφανιζόταν κόθε μέρα την ίδια ώρα. Αυτό υποστήριζε ότι ήταν ο προηγούμενος κάτοικος του σπιτιού ο οποίος είχε αυτοκτονήσει και δεν θάφτηκε ποτέ. Εμφανιζόταν στο σπίτι πάντα στις 9.20 μ.μ., την ώρα της αυτοκτονίας. Την πρώτη φορά που η οικοδέσποινα ένιωσε την παρουσία του, κατάλαβε τι σημαίνει supernatural.
Έπλενε τα πιάτα, όταν άκουσε τη φωνή να της μιλάει. Αντίκρισέ πίσω της έναν άντρα ντυμένο στα λευκά και ούρλιαξε από τρόμο. Ο άντρας φανέρωσε την ταυτότητά του. «Μένετε στο δικό μου σπίτι. θα εμφανίζομαι κάθε βρόδυ την ίδια ώρα, μέχρι να φύγετε», της είπε και εξαφανίστηκε.
Περίμενε να επιστρέψει ο άντρας της στο σπίτι για να του πει όσα έζησε. Φυσικά, ο σύζυγος δεν πίστεψε κουβέντα. «Προσπάθησε να ηρεμήσεις. Αυτό που λες δεν γίνονται. ΈΧεις επηρεαστεί απ' αυτό που λένε οι γείτονες». Την επομένη στις 9.20 το βράδυ ένιωσε κι αυτός την ίδια παρουσία μέσα στο σπίτι του. Μόλις εμφανίστηκε, όλα στο σπίτι πάγωσαν. Η θερμοκρασία είχε πέσει κατακόρυφα από τη μια στιγμή στην άλλη. Η φωνή του λευκοντυμένου επαναλάμβανε: "Φύγετε αμέσως. Αλλιώς θα πάθετε μεγάλο κακό». Στη συνέχεια το σπίτι γέμισε παντού νερό. Τα χαλιά, τα κρεβάτια, τα έπιπλα ήταν όλα υγρά. Μέσα σε δευτερόλεπτα όλα είχαν γυρίσει στη φυσιολογική τους μορφή.
Για κάποιο διάστημα οι δύο ένοικοι απέφευγαν να βρίσκονται σπίτι τους στις 9.20 μ.μ. Πίστευαν ότι έτσι θα ξεπερνούσαν το φόβο τους και θα ανάγκαζαν το φάντασμα να εξαφανιστεί. Δυστυχώς, η πρώτη ημέρα της επιστροφής τους δεν έκρυβε εκπλήξεις. Ο νεκρός δήλωνε και πάλι την παρουσία του την ίδια ώρα. "Το σππι είναι στοιχειωμένο. Οι ζωντανοί δεν έχουν θέση εδώ», ήταν τα λόγια του.
Ύστερα από λίγες ημέρες το ζευγάρι εγκατέλειψε το σπίτι.
Στα επόμενα χρόνια πολλοί ένοικοι πέρασαν από το σπίτι. Όλοι όμως έφευγαν χωρίς να θέλουν να δώσουν κόποια εξήγηση γι' αυτό. Το 1985 το σπίτι εγκαταλείφθηκε. Οι τελευταίοι κάτοικοι αποκάλυψαν στους γείτονες ότι κάθε βράδυ συνέβαιναν περίεργα φαινόμενα.
Ένας από αυτούς επανέλαβε την Ιστορία με την εμφάνιση κάποιου στις 9.20 κάθε βράδυ. Αυτός απαιτούσε να φύγουν από το σπίτι οι κάτοικοί του. Τελικά η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα.

Κολωνός: Μάιος 1997
Η ιστορία του σπιτιού μοιάζει με αυτές πολλών ελληνικών οικογενειών. Μόνο που το φινάλε ήταν απρόοπτο. Ο ένοικος ζήλευε παθολογικά τη γυναίκα του. Πίστευε ότι τον απατούσε. Οι γείτονες είχαν να λένε για τους καθημερινούς καβγάδες τους. Σε μια από τις πολλές κρίσεις του ο psycho σύζυγος σκότωσε και στη συνέχεια τεμάχισε τη γυναίκα του. Μόνο που δεν ήθελε να ομολογήσει την πράξη του. Τα κομμάτια της βρέθηκαν ύστερα από πολύ καιρό στο υπόγειο του σπιτιού -το κακό είχε ήδη γίνει. Ο αφύσίκος θάνατος της γυναίκας και το γεγονός ότι δεν θάφτηκε προκάλεσαν το στοίχειωμα του σπιτιού.
Το Μάιο του 1997 η οικοδέσποινα άρχισε να ισχυρίζεται ότι έβλεπε συνεχώς πράγματα να κινούνται μόνα τους. Από μικρά αντικείμενα μέχρι έπιπλα. Αποφάσισε να συμβουλευτεί ένα γιατρό. «Ολα αυτά τα φαινόμενα είναι εντελώς υποκειμενικά και συμβαίνουν σε στιγμές μεγάλης έντασης ή κόπωσης», υποστήριξε ο γιατρός. Η γυναίκα άκουσε τα λόγια που ήθελε να ακούσει και έμεινε ήσυχη. Ώσπου η δολοφονημένη του παρελθόντος πρόβαλε μπροστά της. Η μορφή της ήταν φρικτή, όπως ακριβώς μετά το φόνο της. «Το μόνο που ζητάω είναι να βρω την ηρεμία μου. θέλω να καλέσεις έναν παπά για να κάνει τρισάγιο». Στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Η γυναίκα συγκλονίστηκε και έψαξε να βρει την αλήθεια.
Έμαθε από τους γείτονες την ιστορία για τους καβγάδες, το φόνο και τον τεμαχισμό και έκανε πραγματικότητα την επιθυμία της νεκρής. Ζήτησε από έναν παπά να κάνει τρισάγιο. Του είπε όσα της είχαν τύχει. Αυτός την άκουσε με προσοχή, αλλά κράτησε και τις επιφυλάξεις του. Την ώρα που γινόταν το τρισάγιο στο σπίτι ακούστηκε μία φωνή: «Σε ευχαριστώ πολύ». Τα παράξενα φαινόμενα σταμάτησαν απότομα. Η περίπτωση αυτή είναι ίσως η μοναδική που υπόρχει μαρτυρία ότι το στοίχειωμα ξορκίστηκε.

Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος

«Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» ή «Έγινε του Κουτρούλη το πανηγύρι» λέμε οι νεότεροι Έλληνες όταν πρόκειται για θορυβώδη συνάθροιση ή μεγάλη ακαταστασία. Ποιος είναι όμως αυτός ο Κουτρούλης και γιατί ο γάμος του να γίνει παροιμιώδης;

Ο καβαλλάριος (ιππότης) Ιωάννης ο Κουτρούλης, που πιθανώς ζούσε στη Μεθώνη (φωτογραφία δίπλα), συγκατοίκησε με γυναίκα που είχε φύγει από το συζυγικό σπίτι μετά από σκάνδαλο, όπως φαίνεται. Η μη νόμιμη αυτή συγκατοίκηση τράβηξε την προσοχή της εκκλησίας, η οποία αφόρισε τη γυναίκα.

Πέρασαν εν τω μεταξύ δεκαεφτά χρόνια, και ο Κουτρούλης, μη εννοώντας να απομακρυνθεί από τη γυναίκα, πάντοτε προσπαθούσε να του επιτραπεί να την παντρευτεί νόμιμα. Πόσο μεγάλο θα ήταν το σκάνδαλο, και επομένως πόσο γνωστό στη μικρή κοινωνία της Μεθώνης, ο καθένας το φαντάζεται.

Ο νόμιμος και πρώτος σύζυγος που αντιδρούσε, για δεκαεφτά χρόνια βασάνιζε τον Κουτρούλη.

Τα πράγματα όμως μεταβλήθηκαν το Μάιο του 1394. Ο Πατριάρχης Αντώνιος ο Δ’, στον οποίο η αφορισθείσα παρουσίασε διαζύγιο που είχε γίνει επί του εν τω μεταξύ αποθανόντος επισκόπου Μεθώνης Καλογεννήτου, με το οποίο ο γάμος θεωρούνταν νομίμως διαλελυμένος, αναγνώρισε το δίκιο της και με γράμματά του και προς τον μητροπολίτη Μονεμβασίας και τον επίσκοπο Μεθώνης επίτρεψε την με τις ευχές της εκκλησίας τέλεση του γάμου, εάν όμως αποδεικνυόταν ότι ο Κουτρούλης δεν είχε καμιά ιδιαίτερη σχέση με τη γυναίκα, με την οποία συγκατοικούσε, για όσο αυτή ζούσε με τον πρώτο σύζυγό της.

Τι αποδείχτηκε δεν ξέρουμε· φαίνεται όμως ότι η ανάκριση των ιεραρχών πιστοποίησε την αθωότητα του Κουτρούλη και έτσι ο γάμος έγινε. Αν θα γίνει ή όχι ο γάμος, συζητιόταν για δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια, και όταν επιτέλους έγινε, έγινε το ζήτημα της ημέρας. Στα στόματα των γυναικών και των περιέργων θα περιφερόταν αναμφίβολα η φράση «’Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος», όπου όλη η σπουδαιότητα έπεφτε στο ρήμα «έγινε».

Κατά το γάμο ωστόσο, που μάλλον πανηγύρι ήταν, είναι φυσικό να έγινε έκτακτο και εξαιρετικό γλέντι, αφενός μεν σε πείσμα του πρώτου συζύγου, αφετέρου δε για ικανοποίηση του πολύπαθου και καταξοδεμένου δεύτερου συζύγου, ο οποίος δεν ήταν κάποιος άγνωστος, ήταν ο εξαιτίας των γεγονότων διαβόητος καβαλλάριος Ιωάννης Κουτρούλης.

Στη φράση κατόπιν «Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» τονιζόταν όχι πλέον η λέξη «έγινε», αλλά η γενική «του Κουτρούλη», η οποία έγινε συνώνυμη με το «θορυβωδώς» και η οποία είναι σήμερα η ιδιαίτερη λέξη όλης της φράσης.

Η φράση έγινε ευρύτατα γνωστή στα νεότερα χρόνια και μέσα από το ομώνυμο σατιρικό θεατρικό έργο του Αλέξανδρου Ρίζου-Ραγκαβή (1845), με το οποίο σατιρίζει και στηλιτεύει τα πολιτικά ήθη της εποχής του Όθωνα.

Σύντομη περιγραφή του έργου: Σύρος, 1845. Ο ράφτης Μανώλης Κουτρούλης ερωτεύεται την Ανθούσα, κόρη μεσοαστικής οικογένειας, που, με την σειρά της, είναι ερωτευμένη με το Λεωνίδα, το νεαρό αστυνόμο της περιοχής. Για να αποφύγει τον επίδοξο γαμπρό χωρίς να εναντιωθεί στη θέληση της μητέρας της, βάζει ως όρο για το γάμο να γίνει ο Κουτρούλης υπουργός. Ο Κουτρούλης αρχίζει την προεκλογική εκστρατεία, έχει οπαδούς και, τελικά, φημολογείται ότι έγινε υπουργός. Έτσι, η φιλόδοξη Ανθούσα τον παντρεύεται, μέχρι που αποδεικνύεται ότι ήταν ψέμα η υπουργοποίησή του.

Στα επεισόδια διαπλέκονται η σάτιρα, η φάρσα αλλά και το τραγικό στοιχείο.

πηγή: teicrete.gr/users/kutrulis

Ο Εξορκισμός της Emily Rose (2005) και η πραγματική ιστορία

Anneliese Michel

"Ξέρω ότι έκανα το σωστό, επειδή είδα τα σημάδια του Χριστού στα χέρια της. Ήταν στίγματα και αυτό ήταν ένα σημάδι από το Θεό ότι θα πρέπει να εξορκίσουμε τους δαίμονες. Πέθανε για να σώσει άλλες χαμένες ψυχές, για να επανορθώσει για τις αμαρτίες τους." - Anna Michel (μητέρας της Anneliese, 2005)

imdb: http://www.imdb.com/title/tt0404032/
Πρωταγωνιστούν: Laura Linney, Tom Wilkinson, Jennifer Carpenter

Βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Anneliese Michel, όπως περιγράφεται στο βιβλίο "Ο εξορκισμός της Anneliese Michel" η Δρ Felicitas Goodman

Αβγά σου καθαρίζουνε;

Μια φορά τον χρόνο, οι Ρωμαίοι γιόρταζαν (για να τιμήσουν την Αφροδίτη και τον Διόνυσο) μ’ έναν πολύ παράξενο τρόπο: Κάθε 15 Μαΐου, έβγαινε ο λαός στις πλατείες κι άρχιζε έναν «πόλεμο» με…αβγά μελάτα! Χιλιάδες αβγά ξοδεύονταν εκείνη την ημέρα για διασκέδαση κι ο κόσμος γελούσε ξέφρενα.

Στη γιορτή αυτή, δεν έπαιρναν μέρος μόνο οι πολίτες, που ήταν κατώτερης κοινωνικής θέσης, αλλά κι ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, στρατηγοί, άρχοντες, Ρωμαίες δέσποινες και αυτοκράτορες καμιά φορά. Π.χ. ο αβγοπόλεμος ήταν μια απ’ τις μεγάλες αδυναμίες του Νέρωνα, που πετούσε αβγά στους αξιωματικούς και στους ακόλουθους των ανακτόρων του, χωρίς να είναι η ημέρα της γιορτής των αβγών.

Για κάποιο διάστημα, η γιορτή αυτή, είχε γίνει δημοφιλής και στο Βυζάντιο. Αναφέρεται σε αρκετά βυζαντινά κείμενα, με δυο-τρία λόγια όμως.

Έτσι, απ’ το περίεργο αυτό έθιμο (που η αιτία του χάνεται στα βάθη των αιώνων), έμεινε η ερωτηματική φράση: «Αβγά σου καθαρίζουνε;». Την λέμε δε, όταν βλέπουμε να γελά χωρίς προφανή λόγο κι αιτία.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, η φράση προέκυψε από την χαρά και το αυθόρμητο γέλιο των παιδιών, όταν σε εποχές πείνας, έβλεπαν τις μανάδες τους να τους καθαρίζουν αβγό για να τους το δώσουν να το φάνε.

Tα 20 πράγματα που συμβαίνουν μόνο στην αμερικάνικες σειρές

Δεν έχεις ούτε ένα φίλο με το ίδιο όνομα; Συνηθίζεις να κλείνεις το τηλέφωνο απότομα και να ανοίγεις πόρτες χωρίς κλειδί; Συγχαρητήρια! Ζεις στον εικονικό κόσμο της αμερικάνικης τηλεόρασης! Δες παρακάτω όλα όσα μάθαμε από την πλύση εγκεφάλου που μας έχουν κάνει τα ξένα sitcoms!

1. Δεν υπάρχει κανείς ήρωας που να έχει το ίδιο όνομα με κάποιον άλλο. Πάντα όλοι γνωρίζουν έναν/μια με ένα ξεχωριστό όνομα.

2. Αν πρόκειται για κωμωδία, κανείς ποτέ δεν δουλεύει και είναι πάντα μέσα στην τρελή χαρά, έτοιμος για πάρτυ και βόλτες. Αν είναι αστυνομική σειρά, τότε όλοι δουλεύουν σαν τα σκυλιά και δεν έχουν φίλους ούτε προσωπική ζωή. Get a life...

3. Kανένας δεν περιμένει ποτέ για το ασανσέρ. Εκτός, φυσικά, αν το επιβάλλει το σενάριο, επειδή σε αυτήν την αναμονή θα γνωρίσει μαι ωραία γκόμενα/θα αναγνωρίσει τον ύποπτο.

4. Όλοι έχουν δουλειές που τους επιτρέπουν να μένουν μόνοι τους σε υπερ-επιπλωμένα σπίτια.

5. Παράλληλα έχουν ελαστικό ωράριο που τους επιτρέπει να πηγαίνουν όποτε θέλουν ρομαντικά τριήμερα, σε γάμους σε νησιά ή στο Λας Βέγκας. Και φυσικά δεν απολύθηκε ποτέ κανείς επειδή την κοπάνησε για brunch ή ένα… γρήγορο με το νέο του έρωτα.

6. Το ψυγείο είναι πάντα γεμάτο μπύρες κι είναι υποχρεωτικό κάθε φορά που κάποιος μπει στο σπίτι να το ανοίξει, να πάρει μια μπίρα, να την ανοίξει και αφού πιει μια γουλιά να την αφήσει στο τραπέζι/πάγκο.

7. Πάντα και παντού υπάρχει ένας γκέι. Που είναι αστείος. Αλλά έχει καλή ψυχή. Κι έχει πολύ ελεύθερο χρόνο. Και γνωρίζει πάντα αγόρια. Αλλά ποτέ τον αληθινό έρωτα.

8. Κάθε γραμματέας είναι είτε ξανθιά κουκλάρα ή μια 40άρα τροφαντή μπριόζα με καυστικό χιούμορ. Μέση λύση δεν υπάρχει.

9. Δεν συνηθίζουν να λένε "γειά", "τα λέμε" ή οτιδήποτε ευγενικό όταν θέλουν να κλείσουν το τηλέφωνο. Απλά όταν μαθαίνουν ότι θέλουν, το κλείνουν στο συνομιλητή τους στη μάπα και εκείνος το θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό. Ή απλά γνωρίζουν και οι δύο πότε τα είπαν όλα και το κλείνουν ταυτόχρονα.

10. Απλά δεν υπάρχει περίπτωση να την σκαπουλάρει κανείς, αν έχει πει ψέμματα. Κάποια στιγμή όλα θα αποκαλυφθούν και τότε εκείνος θα βγάλει λογύδριο μετανιωμένου και θα παραδεχτεί το λάθος του.

11. Ο νέος γείτονας είναι ή θεό- γκόμενος/γκόμενα ή πιο ιδιότροπος κι από τον Χάνιμπαλ Λέκτερ.

12. Οι άντρες κλαίνε. Και γνωρίζουν κοπέλες στα μπαρ. Κάθε βράδυ.

13. Μετά το πέρας μιας συγκλονιστικής/ανθρώπινης/ξεκαρδιστικής/ρομαντικής ιστορίας όλη η παρέα θα μαζευτεί στο σαλόνι για να αποδείξει ότι το «καλό πάντα κερδίζει» ή ότι «κάθε εμπόδιο για καλό» ή ότι «ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς». Να έχει κανείς δουλειά εκείνο το βράδυ αποκλείεται.

14. Οι γυναίκες ψωνίζουν. Και πίνουν μόνο κρασί. Και μπορούν να τρέχουν μέσα στο καταμεσήμερο με 15ποντα.

15. Τα κλειδιά δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Οι πόρτες ανοίγουν δια μαγείας με το που αγγίξεις το πόμολο.

16. Τα τηλέφωνα δεν χρειάζονται φόρτιση, δεν μένουν ποτέ από μπαταρία και έχουν σήμα ακόμα και κάτω από τη θάλασσα. Εκτός βέβαια, αν σε κυνηγάνε.

17. Οι καλές φιλίες γεννούν μεγάλους έρωτες.

18. Στις αμερικάνικες σειρές ανήμερα του Thanksgiving δεν βρέχει ποτέ. Και τα Χριστούγεννα πάντα χιονίζει.

19. Δεν φοράνε ποτέ το ίδιο ρούχο δύο φορές.

20. Στις αστυνομικές σειρές, όλες οι εξετάσεις μπορούν να είναι έτοιμες μέσα σε μια ώρα. Και ποτέ κανένας δεν ξεφεύγει από την αστυνομία. Εκτός, βέβαια, αν πρόκειται για εγκλήματα παλιά που επιτέλους ήρθε η ώρα να εξιχνιαστούν. Και αν τύχει και παρακολουθούν τον ύποπτο μέσω τηλεφώνου, πάντα η κλήση διακόπτεται λίγο πριν τον εντοπίσουν. F*ck!

ΥΓ. Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τους παραπάνω κανόνες ονομάζεται Αλ Μπάντι...

πηγή: men24.gr

Τα κλισέ των ταινιών θρίλερ

Βαρέθηκα πια! Σχεδόν κάθε φορά που πάω στο σινεμά να δω το νέο πολυδιαφημισμένο θριλεράκι της χρονιάς, τελικά βγαίνω από την αιθουσα απογοητευμένος. "Μήπως είμαι τόσο έξυπνη και ξέρω τι θα γίνει πριν γίνει;" αναρωτιέμαι σιωπηλά. Ή μήπως έχω μαντικές ικανότητες; Βέβαια, υπάρχει και μια πιο λογική εξήγηση... Τα σενάρια των θρίλερ είναι τόσο προβλέψιμα πλέον που δεν καταφέρνουν να σοκάρουν ούτε έναν θεατή. Πιστεύετε ότι υπερβάλλω; Για τέικ ε λουκ στα παρακάτω κλισεδάκια...

O πρωταγωνιστής δεν πεθαίνει ποτέ
Μάλλον είναι απαράβατος όρος του συμβολαίου κι ο πρωταγωνιστής, ανεξαρτήτου κύρους και ονόματος, δε δέχεται να παίξει αν πρόκειται να τον λερώσουν με ψεύτικο αίμα και να τον μουτζουρώσουν με μελανιές. Δηλαδή, θα παρακολουθήσω ένα έργο στο οποίο ξέρω ήδη το τέλος: ο πρωταγωνιστής ζει και βασιλεύει, κάποιοι φίλοι και γνωστοί του τα έχουν κακαρώσει κι ο κακός σκοτώνεται - εκτός αν απλά εξαφανίζεται για να έχουν περιθώρια sequel. Αν το καλοσκεφτείς ξέρεις τι θα δεις πριν το δεις! Ξέρεις πότε θα σκοτωθεί κάποιος, συνήθως πέφτεις μέσα στις προβλέψεις σου για τον δολοφόνο, καταλαβαίνεις πότε θα δείξει κάτι τρομακτικό και κρύβεσαι πίσω από το μαξιλάρι… Γενικότερα, ρε παιδί μου, το μοτίβο είναι χιλιοειπωμένο, οπότε ακόμα και κάτι να ξεφύγει από την παράδοση, πάλι στα ίδια θα καταλήξει: ο πρωταγωνιστής έχει βγει αλώβητος από την τραγική περιπέτεια.

Ο γκόμενος- κολλητός ζωντανεύει την ύστατη στιγμή
Θα πεθάνεις… Εμ, τα ‘χει αυτά ο ρόλος κύριε δευτεροκλασάτε. Αλλά προς Θεού, μη φοβού, γιατί λίγο πριν τους τίτλους τέλους θα ζήσεις κι εσύ μια μίνι Ανάσταση- Αληθώς ο Κύριος- και θα σώσεις την ημέρα! Κοίτα πως τα φέρνει η ζωή- δηλαδή το σενάριο- κι ο δολοφόνος τελικά σε τσακώνει και σου δίνει να καταλάβεις. Παίρνεις λοιπόν το ύφος του σοκαρισμένου και πονεμένου, που ξερνοβολάει αίματα, αλλά, παρόλο τον πόνο, πρέπει να αντισταθείς! Όχι, όχι μην πας κοντά στο φως! Η σεναριακή σου κοπέλα σου- δηλαδή αυτή που έχει τον πρώτο ρόλο ως «ωραίο γκομενάκι, ας το προωθήσουμε»- σε χρειάζεται! Τρέξε, Φόρεστ, τρέξε! Είναι εκεί και σε χρειάζεται! Πρέπει να αψηφήσεις τον πόνο και το γεγονός ότι μαχαιρώθηκες 10 φορές κατάστηθα! Και… ΝΑΙ, λοιπόν!! Έπιασες τη μοίρα στα πράσα, καθώς ετοιμαζόταν να κόψει το νήμα της ζωής στο γκομενάκι.
Θα μπορούσαμε λίγο πιο πεζά να πούμε ότι ο μπαγάσας (βρεεεε, τον μπαγάσα) σκηνοθέτης παραλίγο να μας ξεγελάσει! Είχε πιάσει ο serial killer- ζόμπι- φάντασμα- την Σαμάνθα και θα την σκότωνε στα σίγουρα. Δεν υπήρχε κανείς. Ο άλλος είχε σκοτωθεί, 2- 3 αστυνομικοί είχαν ξεκοιλιαστεί κι η άμοιρη την είχε πατήσει! Πωπω, με τρομοκράτησες κύριε Σκηνοθέτα μου και με στεναχώρησες γιατί η Σαμάνθα είναι πολύ καλό κορίτσι και δεν πρέπει να σκοτωθεί. Εκεί που πήγαινε να σπάσει η καρδιά μου από αγωνία και να στάξει το πρώτο δάκρυ για τον άδικο χαμό της Σαμάνθας- που είναι τόσο καλό κορίτσι είπαμε- ήρθε ο μισοσκοτωμένος γκόμενος και πυροβόλησε- εύστοχα φυσικά- τον παλιοδολοφόνο! Πωπω, ειλικρινά, δεν το περίμενα να εξελιχθεί έτσι!

Οι πρωταγωνιστές δε φοβούνται τίποτα
Ειλικρινά, ποιος σοβαρός και σώας τα φρένας άνθρωπος θα υποψιαζόταν ότι το σπίτι του είναι στοιχειωμένο, αλλά, παρόλα αυτά, θα καθόταν παρέα με τα φαντάσματα; Ποιος θα άκουγε έναν ύποπτο θόρυβο από την σοφίτα και θα πήγαινε να τσεκάρει; Εγώ προσωπικά θα είχα κάψει το σπίτι στην πρώτη περίπτωση- και η ταινία μου θα προωθούταν αναγκαστικά ως μικρού μήκους- και στη δεύτερη θα έπαιρνα τους 31 δρόμους ουρλιάζοντας ή θα κρυβόμουν κάτω από το πάπλωμα για πάντα. Πόσο μάγκες κι ατρόμητοι είναι πια αυτοί οι τύποι; Μα καλά, θρίλερ δεν έχουν δει ποτέ τους;;; Όταν μπαίνει η μουσική βγαίνει ο δολοφόνος! Στο φα δίεση, αρχίζεις και τσιρίζεις, καλείς την αστυνομία και πηδάς από το παράθυρο.

Ο «κακός» δεν σκοτώνεται ποτέ με την πρώτη
Σας παρακαλώ κύριοι παραγωγοί, σεναριογράφοι κι όλοι εσείς που επιθυμείτε να με τρομάξετε, να είστε λίγο πιο… κυνικοί και ρεαλιστές. Εγώ ξέρω ότι όταν ένας άνθρωπος δέχεται 15 σφαιρούκλες –νααα- στο στήθος, πεθαίνει ακαριαία και το βουλώνει μια για πάντα. Τώρα δηλαδή, πως ακριβώς εξηγείται επιστημονικά, ότι ο σάικο ξυπνάει εντελώς ξαφνικά, μετά από όλες αυτές τις σφαίρες που προείπαμε και κάνει μπου- και ντου; Και πάντα μα παααάντα, δεν προλαβαίνει να καταφέρει και κάτι, γιατί μετά την «τρώει» στο δόξα πατρί και ηρεμούμε άπαντες. Τσάμπα κόπος με λίγα λόγια. Βρε λες να είναι κάτι ανάλογο με το κεφάλι του κόκορα, που αν το κόψεις το σώμα χοροπηδάει από δω κι από κει;;

Οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν… το κλισέ

Τι μου έμαθαν τα θρίλερ…

Αν δύο κάνουν σεξ, κάποιος θα σκοτωθεί- κι ο κλήρος συνήθως πέφτει στον άντρα.

Ο μαύρος σκοτώνεται πάντα πρώτος.

Το μπάνιο είναι το αγαπημένο σκηνικό- ίσως γιατί το άσπρο πλακάκι ταιριάζει φίνα με το βαθυκόκκινο αιματί.

Όποιος τηλεφωνεί, το κάνει απλά για να ανασάνει βαριά στο ακουστικό.

Αν η αστυνομία έρθει στη μέση του έργου, ή ο μπάτσος είναι λέρα ή απλά θα σκοτωθεί.

Ο μπάτσος που θα έρθει είναι πάντα μόνος κι άχρηστος, άντε, με άλλον έναν άχρηστο αγκαζέ.

Όλοι έχουν καλό στόχο, ακόμα κι αν δεν έχουν πιάσει όπλο ούτε στο στρατό.

Υπάρχουν φαντάσματα.

Υπάρχουν ζόμπι.

Υπάρχουν βρικόλακες.

Τα παιδάκια οφείλουν να είναι τρομακτικά.

Πάντα οι δύο πρωταγωνιστές αν δεν ήταν ερωτευμένοι από πριν, ερωτεύονται στην τελευταία σκηνή. Ή απλά τα ξαναβρίσκουν μετά το κακό που τους έτυχε (δεν πέτυχε).

Τα κινητά δεν πιάνουν ποτέ. Ή δεν έχουν μπαταρία.

Όσο και να ουρλιάζεις, όσο και να κάνεις σήματα στον περαστικό αυτός ποτέ δεν σε προσέχει.

Οι σοφίτες και τα υπόγεια είναι κακά.

Με το που πιάσεις γραμμή στην Αστυνομία, σε βρίσκει ο δολοφόνος ή κόβεται η γραμμή.

Ο κλόουν δεν διασκεδάζει τα παιδάκια. Τα σκοτώνει.

πηγή: men24.gr

Τα 24 πράγματα που συμβαίνουν μόνο στις ταινίες

Μερικές φορές, το σινεμά έχει ιδιαίτερα επιμορφωτικό χαρακτήρα. Μας μαθαίνει νέα πράγματα για τη ζωή και τους ανθρώπους και έχει την τάση να αναιρεί την πραγματικότητα όπως εμείς την ξέραμε. Παρακάτω, εναποθέτουμε τα 24 πράγματα που -προφανώς- συμβαίνουν μόνο στο κινηματογραφικό πανί.

1. Πάντα βρίσκεις θέση πάρκινγκ ακριβώς έξω από το κτίριο που θες να πας. Ακόμα κι αν είναι ώρα αιχμής στο κέντρο της Νέας Υόρκης.

2. Όλοι αφήνουν ρέστα στον ταξιτζή. Ακόμα και 50δόλαρα, τόσο large!

3. Όλες οι πόρτες μπορούν να παραβιαστούν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Αρκεί να έχεις μαζί σου μια πιστωτική κάρτα ή έναν συνδετήρα.

4. Αν εκεί που περπατάς σου έρθει η όρεξη να χορέψεις, όλοι θα ξέρουν τα βήματα.

5. Ο πύργος του Άιφελ φαίνεται από κάθε παράθυρο σε κάθε σπίτι του Παρισιού.

6. Οι ειδήσεις της τηλεόρασης πάντα σε αφορούν.

7. Όλες οι βόμβες έχουν ρολόι για να ξέρεις σε πόση ώρα ακριβώς θα σκάσουν, για να μπορέσεις να τις απενεργοποιήσεις ακριβώς ένα δευτερόλεπτο πριν την έκρηξη.

8. Όλες οι γυναίκες ξυπνάνε βαμμένες, με το lip gloss να γυαλίζει στα χείλη τους.

9. Αν συμπεριφέρεσαι με στοργή στην γκομενάρα τότε αυτή θα σε γουστάρει. Εσύ όμως τελικά θα διαλέξεις την γλυκούλα κολλητή σου.

10. Αν είσαι αστυνόμος, την πιο δύσκολη υπόθεση της καριέρας σου θα την λύσεις μόνο όταν βγεις σε σύνταξη. Ή αν είσαι καινούργιος στο επάγγελμα. Μόνο τότε.

11. Κανείς ποτέ δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα.

12. Τα αυτοκίνητα δεν χρειάζονται ποτέ βενζίνη. Εκτός αν το θες για να ξεφύγεις και έχει μείνει ταπί.

13. Όλες οι ελεύθερες γυναίκες έχουν γάτα.

14. Όλοι εκτός από μένα είναι γενναίοι και βγαίνουν από την κρεβατοκάμαρα τους για να δούνε «τι είναι αυτός ο θόρυβος στις 4 το πρωί».

15. Την κατάλληλη στιγμή θα εμφανιστεί κάποιος που μπορεί να σε σώσει. Αν είσαι άντρας αυτή θα είναι γυναίκα. Και θα είναι και μουν%ρα.

16. Μαφιόζοι είναι όλοι οι χοντροί με βραχνή φωνή και δαχτυλίδι στο μικρό δαχτυλάκι.

17. Αν ναυαγήσεις σε ένα νησί, όλες οι γκόμενες θα είναι θεογκόμενες.

18. Αν ακούσεις μυστήρια μουσική τότε κάτι πρόκειται να σου συμβεί.

19. Αν είσαι πολύ όμορφος θα πεθάνεις στα πρώτα λεπτά. Αν είσαι φυσιολογικός θα ζήσεις μέχρι το τέλος.

20. Αν δεν έχεις άλλες σφαίρες, μην το σκέφτεσαι, πέτα το όπλο σου. Πάντα βρίσκεις άλλο.

21. Τα εσώρουχα των γυναικών είναι πάντα σέξι, δαντελωτά και σεταρισμένα.

22. Mην κάνεις μπάνιο όταν είσαι μόνος. Αυξάνεις τις πιθανότητες να σε μαχαιρώσουν.

23. Καμία γυναίκα δεν έχει κυτταρίτιδα. (Βέβαια, αυτό το ξέραμε κι από τα περιοδικά, δεν είναι καινούργιο.)

24. Δεν είναι ανάγκη να ξοδεύεσαι στα φροντιστήρια για να μάθεις Γαλλικά. Αρκεί να μιλάς αγγλικά με γαλλική προφορά κι όλοι θα σε καταλαβαίνουν. Κι οι ίδιοι οι Γάλλοι μεταξύ τους έτσι μιλάνε.

Τάδε έφη και ... "έφυγε"

Όταν ξέρεις ότι το όνομά σου θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στις σελίδες της ιστορίας, οφείλεις μέχρι και στην τελευταία σου ατάκα να δίνεις μια σπουδαία θεατρική παράσταση.

Νόρμαν Ντάγκλας
Είπε: "Get these fucking nuns away from me"
Ελληνιστί: Πάρτε αυτές τις ****** καλόγριες μακριά μου
Ο Ντάγκλας ήταν Βρετανός συγγραφέας, ψιλοάγνωστος εκτός του νησιού αλλά ιδιαίτερα αγαπητός στους Άγγλους διανοούμενους των αρχών του 20ου αιώνα.
Πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 1952, από υπερβολική δόση φαρμάκων, σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσει τους πόνους στο σώμα του από άγνωστη μακροχρόνια ασθένεια.

Καρλ Μαρξ

Είπε: "Go on, get out, last words are for fools who haven’t said enough"
Ελληνιστί: Εμπρός, βγείτε έξω, τα τελευταία λόγια είναι για βλάκες που δεν έχουν πει αρκετά
Πέθανε στις 14 Μαρτίου 1883, μετά από 15 μήνες στο κρεβάτι, άρρωστος και καταβεβλημένος από βρογχίτιδα.
Ήταν κατά βάση ένας πολυγραφότατος οικονομολόγος και ιστορικός αλλά ουσιαστικά ένας φιλόσοφος του οποίου η κοινωνικοπολιτική θεωρία οδήγησε στον Μαρξισμό και την υιοθέτησή του από πολλά πολιτικά ρεύματα του 20ου αιώνα.

Βολταίρος

Είπε: "This is no time to make new enemies» (όταν του ζητήθηκε από τον ιερέα να αποτάξει τον Σατανά)
Ελληνιστί: Δεν είναι ώρα τώρα να κάνω καινούριους εχθρούς.
Ο Βολταίρος ήταν ένας από τους επιφανέστερους διανοούμενους και συγγραφείς της Γαλλίας κατά την περίοδο του Διαφωτισμού.
Πέθανε στις 30 Μαΐου 1778, άρρωστος σε ένα σπίτι στο Παρίσι.

Πάντσο Βίλα

Είπε: "Don’t let it end like this. Tell them I said something"
Ελληνιστί: Μην το αφήσετε να τελειώσει έτσι. Πείτε τους ότι είπα κάτι
Ο Πάντσο ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Μεξικανούς πολέμαρχους που μαζί με τον Εμιλιάνο Ζαπάτα και τον Πασκουάλ Ορότσκο, οδήγησαν το Μεξικό στην επανάσταση των αρχών του 20ου αιώνα κατά του δικτάτορα Πορφίριο Ντίαζ.
Πέθανε στις 20 Ιουλίου 1923, σε ενέδρα που του είχαν στήσει.

Μπλακ Τζακ Κέτσαμ

Είπε: "I’ll be in hell before you start breakfast"
Ελληνιστί: Θα βρίσκομαι στην κόλαση πριν φάτε πρωινό
Ο Κέτσαμ ήταν διάσημος ληστής τρένων στις ΗΠΑ. Πρόλαβε να ξαφρίσει πολλούς ταξιδιώτες μαζί με άλλα μπουμπούκια της αμερικανικής γουέστερν σκηνής, πριν τον συλλάβουν.
Πέθανε στις 26 Απριλίου 1901, στην κρεμάλα. Ο θάνατός του ήταν μάλιστα ιδιαίτερα βίαιος αφού λόγω του βάρους του και του μάκρους του σκοινιού, κατά την εκτέλεση το κεφάλι του αποκολλήθηκε από το υπόλοιπο σώμα του.

Λούντβιχ Φαν Μπετόβεν

Είπε: "Friends applaud, the comedy is over"
Ελληνιστί: Χειροκροτήστε φίλοι, η κωμωδία τελείωσε
Ο Μπετόβεν ήταν και θα είναι από τους σπουδαιότερους μουσικούς συνθέτες που περπάτησαν ποτέ σε αυτή τη γη.
Πέθανε στις 26 Μαρτίου 1827, πιθανώς από δηλητηρίαση λόγω των πολλών φαρμάκων που έπαιρνε.

Τέρι Καθ

Είπε: "Don’t worry, it’s not loaded" (για το όπλο με το οποίο αυτοκτόνησε)
Ελληνιστί: Μη φοβάστε, δεν είναι γεμάτο
Ο Τέρι ήταν κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος της μπάντας Chicago.
Πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1978, από το όπλο που υποτίθεται δεν ήταν γεμάτο. Ο Καθ αυτοκτόνησε μπροστά στα μέλη της μπάντας και τη γυναίκα του.

Τζέιμς Φρεντς

Είπε: "How about this for a headline for tomorrow’s paper. French fries"
Ελληνιστί: Πώς σας φαίνεται αυτό για πρωτοσέλιδο στην αυριανή εφημερίδα. Τηγανητές πατάτες / Τηγανητός Φρεντς.
Ο Φρεντς ήταν Αμερικανός εγκληματίας, ο οποίος φοβόταν τόσο πολύ να αυτοκτονήσει που σκότωσε τον συγκρατούμενό του, αναγκάζοντας την πολιτεία της Οκλαχόμα να του επιβάλλει τη θανατική ποινή.
Πέθανε στις 10 Αυγούστου 1966, στην ηλεκτρική καρέκλα, αστειευόμενος με το επώνυμό του.

πηγή: men24.gr

29 Απριλίου - Παγκόσμια ημέρα χορού (UNESCO)



Μια μικρή αναφορά στα είδη των "κοινωνικών χορών" (social dances), ένεκα της παγκόσμιας ημέρας που είναι σήμερα.

Tango
Καταγωγή: Αρχικά ένας ανάλαφρος ζωηρός Ισπανικός χορός. Έγινε πολύ δημοφιλές στις φτωχογειτονιές και στους οίκους ανοχής του Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Το Ισπανικό Tango μαζί με το Αφρικάνικο «Tangano», ένα χορό που εισήχθη από τους νέγρους σκλάβους και τους Habanera από την Αβάνα της Κούβας, συγχωνεύτηκε στο τέλος του 1800 και έγινε γνωστός σαν «Milonga». Στις αρχές του 1900 το Tango παρουσιάστηκε στο Παρίσι, έπειτα στο Λονδίνο και στη Ν. Υόρκη. Ο Ροδόλφο Βαλεντίνο έκανε περαιτέρω γνωστό αυτό το χορό το 1921 με την δημιουργία της ταινίας «The Four Horsemen of the Apocalypse». Αν και αναπτύχθηκε σε μια διαφορετική κατεύθυνση στην Ευρώπη και στην Αμερική, έχει παραμείνει σταθερά αγαπημένος χορός.
Μουσική: Χορεύεται στα 4/4 του χρόνου, η μουσική έχει 4 δυνατούς, επαναλαμβανόμενους, ομαλούς χτύπους. Υπάρχει μια έμφαση στον 1ο χτύπο του κάθε κομματιού. Η μουσική παίζεται σε στακάτο (κοφτό) στυλ και δίνει στους χορευτές μια αίσθηση δύναμης και θεατρικότητας.
Χαρακτηριστικά: Το κράτημα είναι πολύ διαφορετικό σε σχέση με τους άλλους χορούς, με το αριστερό χέρι της γυναίκας κάτω από το δεξί χέρι του άντρα, το οποίο δημιουργεί ένα σταθερότερο, πιο στέρεο κράτημα για μια γρήγορη αντίδραση της γυναίκας. Δεν υπάρχει ύψος και βάθος στο χορό αυτό και το βάρος μεταφέρεται από πόδι σε πόδι με μα γρήγορη κοφτή ενέργεια κινούμενη προοδευτικά γύρω από το πάτωμα αντίθετα από την φορά του ρολογιού. Γενικά διατηρούμε κλειστή στάση στο αρχικό επίπεδο αλλά αρχίζει να γίνεται πιο ανοιχτή όσο ο χορός προοδεύει.
Αυτός ο χορός δεν θα πρέπει να συγχέεται με το Αργεντίνικο Tango.


Fox- Trot
Καταγωγή: Είναι ένας χορός ο οποίος ενώ αρχικά σου δίνει την αίσθηση ότι είναι πολύ εύκολος, στην πράξη είναι ένας από τους πιο δύσκολους χορούς. Η καταγωγή του έχει τις ρίζες της στην «Βικτοριανή περίοδο» όπου ονομαζόταν «One Step» ή «Two Step». Αργότερα εισήχθη σαν «Castle Walk» από τους Αμερικανούς χορευτές Vernon και Iren Castle. Κατόπιν το 1913 ένας μουσικός της επιθεώρησης ονόματι Horry Fox παρουσίασε ένα μικρό trot που είχε απήχηση στους δασκάλους κοινωνικών χορών της Ν. Υόρκης και έτσι γεννήθηκε το Fox-Trot. Αυτό το είδος χορού υπέστη πολλές αλλαγές ως σήμερα και πλέον περιλαμβάνει πιο απαλές και ρευστές κινήσεις.
Μουσική:Χορεύεται στα 4/4 του χρόνου. Η μουσική του έχει 4 επαναλαμβανόμενους ομαλούς χτύπους. Επίσης υπάρχει μία έμφαση στον 1ο χτύπο του κάθε κομματιού. Η μουσική είναι απαλή, όχι απότομη και προτείνει μία απαλή κίνηση και μεταφορές βάρους διαγώνια στο πάτωμα.
Χαρακτηριστικά:Παρουσιάζεται με μία απαλή συνεχόμενη κυματοειδής κίνηση. Το ανέβασμα και το κατέβασμα δεν είναι τόσο σαφές όπως στο Βαλς αλλά είναι εμφανές. Αν και υπάρχει η κίνηση προς τα εμπρός από το κοινωνικό Fox-Trot συνήθως χορεύεται με πιο γρήγορη ταχύτητα από ένα συνεχόμενο Fox-Trot που χορεύεται σε πιο αργή ταχύτητα. Σε αυτό τον χορό υπάρχει πάντα μία αίσθηση συνεχόμενης απαλότητας στην κίνηση γύρω από το πάτωμα.

Viennese Waltz
Καταγωγή: Παρόλο που θεωρείται ότι προήλθε από την Αυστρία στις αρχές του 1800, έγινε γνωστό ότι ένας χορός με παρόμοια χαρακτηριστικά ήτανε δημοφιλής ανάμεσα στους Γάλλους χωρικούς στα μέσα του 1500. Ο χορός εκείνη την εποχή ονομαζότανε «Volta». Ο χορός όπως τον γνωρίζουμε σήμερα πέρασε στην αιωνιότητα το 1800 από μουσικοσυνθέτες όπως ο Joseph Lanner και Johann και Josef Strauss. Στα μέσα του 20ου αι ο Γερμανός Paul Krebs χορογράφησε το στυλ του το οποίο χορεύουμε και σήμερα. Ο χορός αυτός είναι ιδιαίτερα δημοφιλής όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική και έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές παραγωγές του Hollywood.
Μουσική: Χορεύεται στα 3/4 του χρόνου. Η μουσική έχει επαναλαμβανόμενους ομαλούς χτύπους. Όποτε υπάρχει μία σαφής έμφαση αυτή γίνεται στον 1ο χτύπο από το μέτρο. Το βασικό μέτρημα είναι 1,2,3.
Χαρακτηριστικά: Χορεύεται με κατεύθυνση αντίθετα από την φορά του ρολογιού και έχει συνεχόμενες περιστροφές. Εξαιτίας της ταχύτητας και των περιστροφών υπάρχει πολύ λιγότερο ανέβασμα και κατέβασμα από ότι στο αργό Βαλς αλλά χρησιμοποιείται περισσότερο το λίκνισμα και χρειάζεται περισσότερο έλεγχο στις στροφές.

Waltz
Καταγωγή: Αργό ή μοντέρνο Βαλς. Η λέξη Βαλς προέρχεται από την Γερμανική λέξη «Waltzen», που σημαίνει «περιστρέφομαι». Ένας απόγονος του πιο γρήγορου Βιεννέζικου Βαλς, αυτή η βραδύτερη έκδοση, γνωστή ως «Landler», έγινε δημοφιλής στην Αυστρία και την Γερμανία στα τέλη του 1700. Στην Αμερική, μια έκδοση γνωστή ως «Boston» έγινε δημοφιλής στα τέλη του 1800. Η τωρινή μορφή του χορού γεννήθηκε γύρω στο 1910 στην Αγγλία και προήλθε από την ένωση και των δύο «Landler» και «Boston». Το αργό τέμπο δίνει περισσότερο χρόνο για συγκοπές και πόζες, δίνοντας φως και σκιά, και το κάνει πιο ενδιαφέρον όταν το χορεύεις και όταν το παρακολουθείς.
Μουσική: Χορεύεται στα 3/4 του χρόνου. Η μουσική έχει επαναλαμβανόμενους ομαλούς χτύπους. Όποτε υπάρχει μία σαφής έμφαση αυτή γίνεται στον πρώτο χτύπο από το μέτρο. Το βασικό μέτρημα είναι 1,2,3.
Χαρακτηριστικά: Χορεύεται με κατεύθυνση αντίθετα από την φορά του ρολογιού. Σε αυτό το χορό χρησιμοποιούμε έντονα το ανέβασμα και το κατέβασμα, την κίνηση Sway (λικνίζομαι) και σχηματισμούς.

West Coast Swing
Καταγωγή: Σχετίζεται απόλυτα με το East Coast Swing και ήταν αναμφισβήτητα το στυλ της μουσικής που γεννήθηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ‘40 και δεν χρειαζότανε πολύς χώρος για να το χορέψεις. Είναι η εξέλιξη του «slot», χορός που επιτρέπει πολλούς χορευτές να χορεύουν σε μικρό χώρο αλλά ενθαρρύνει περισσότερο την ατομικότητα παρά την κοινωνικότητα στον χορό.
Μουσική: Χορεύεται στα 4/4 του χρόνου. Η μουσική του είναι βασικά σε ένα αργό still swing. Ωστόσο καλή μουσική για αυτό τον χορό έχει προέρθει από μια ποικιλία στυλ, όπου ο Rock & Roll και το Country Western είναι μόνα δύο από αυτά.
Χαρακτηριστικά: Ένα αργό λίκνισμα χορεύεται με πέρασμα σε ένα μέτριο τέμπο της μουσικής. Απαλό χωρίς αναπήδηση, το ζευγάρι μένει στο πάτημα με την γυναίκα να παρέχει τις περισσότερες κινήσεις κάνοντας περάσματα από τον άντρα. Με αυτές τις κινήσεις δίνεται η δυνατότητα για πρωτοτυπία με την χρησιμοποίηση ποικίλων φιγούρων όπως στροφές, διάφορους ρυθμούς και βηματισμούς.

Bolero
Καταγωγή: Όπως αρκετοί χοροί προέρχεται από την Κούβα και την Καραϊβική, και έχει τις ίδιες ρίζες με την Rumba. Ήταν ένας Ισπανοαφρικανικός χορός με πολύ αργό βήμα Rumba. Παραδοσιακά συντροφεύετε ρομαντικά με ισπανικά ερωτικά τραγούδια. Δεν είναι μόνο ένας αισθησιακός ερωτικός χορός αλλά είναι επίσης ένα στυλ ερωτικού τραγουδιού πολύ διάσημο σήμερα ιδιαίτερα στις Ισπανόφωνες κοινότητες.
Μουσική: Χορεύεται στα 4/4 του χρόνου. Έχει 4 ομαλούς χτύπους στο κομμάτι με έμφαση στο 1ο χτύπημα. Αργά αισθησιακά ερωτικά τραγούδια χρησιμοποιούνται συχνά στην Ισπανία και είναι πολύ δημοφιλή.
Χαρακτηριστικά: Ένα ανεπαίσθητο ανέβασμα και κατέβασμα με μία απαλή σοφιστικέ κίνηση και μία ρομαντική επικοινωνία ανάμεσα στο ζευγάρι, τον κάνει ιδανικό χορό του έρωτα. Στροφές, σπασίματα και κινήσεις τύπου περιτυλίγματος, μαζί με αλλαγές του ρυθμού και μία παιχνιδιάρικη αίσθηση στο ζευγάρι, διηγούνται την ιστορία αυτού του χορού.

Cha Cha
Καταγωγή: Προήλθε από μια από τις 3 εκδοχές του Μambo, ένα χορό γεννημένο στην Κούβα και που εισάγεται στην Δύση το 1947. Το «τριπλό Μambo», μια από αυτές τις εκδοχές, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στις αρχές του 1950 και επακολούθησε η μετονομασία Cha Cha. Σαν μουσική υπαγορεύει πάντα το χορό, περιλαμβάνοντας τριπλό ή σπαστά βήματα στην πιο αργή εκδοχή της μουσικής του Μambo.
Μουσική: Χορεύεται στα 4/4 του χρόνου, η μουσική έχει 4 ομαλούς χτύπους με έμφαση στον 1ο χτύπο του κομματιού. Συχνά η μουσική έχει επίσης ένα πρόσθετο μισό χτύπο ανάμεσα στο 4ο και το 1ο χτύπο.
Χαρακτηριστικά: Είναι ένας μη προοδευτικός, ζωντανός, διασκευαστικός χορός, ο οποίος χρησιμοποιεί ένα «ball flat» (τις μύτες των πελμάτων) και την δράση των ποδιών και κρατάει το σώμα πάνω από το πέλματα. Τα πόδια και οι γοφοί χρησιμοποιούνται για να παράγουν μα δυνατή ρυθμική κίνηση που κολακεύει την μουσική. Αυτός ο χορός έχει κλειστή στάση όπως και κινήσεις με 1 χέρι ή και με 2 χέρια. Συχνά σε ένα προχωρημένο επίπεδο, το ζευγάρι μπορεί να είναι ανεξάρτητο είτε να είναι σε solo στάση. Λόγω της εύκολης προσαρμογής αυτού του χορού στην μοντέρνα μουσική, το Cha Cha είναι πιθανόν ένας από τους πιο δημοφιλής Latin χορούς.

East Coast Swing
Καταγωγή: Ένας αληθινά Αμερικάνικος χορός και ένας απόγονος του Lindy Hop και Jitterbug (τζαζ χορού), αυτός ο χορός είναι επίσης γνωστός ως Triple Swing (τριπλή ταλάντευση). Χρονολογείται στο 1920 όπου η κοινότητα των μαύρων ανακάλυψε το Charleston Lindy Hop ενώ χορευότανε σε μουσική Jazz. Ακολούθησε η εξέλιξη μουσικής σε «Ragtime» (παλιός τύπος Jazz) και έπειτα το «swing». Κατά την διάρκεια του Β’ ΠΠ οι Αμερικανικές δυνάμεις εισήγανε αυτό τον χορό στην Βρετανία, μαζί με την πιο δημοφιλή ορχήστρα των ημερών, τέτοια όπως του Benny Goodman, Art Shaw, Tommy Dorsey και φυσικά του Glen Miller. Κάποια στιγμή μετά το τέλος του πολέμου, η πιο γρήγορη εκδοχή έμεινε στην Ευρώπη και έγινε γνωστή σαν Jive. Αυτός ο χορός συνεχίζει να είναι δημοφιλής σε όλες τις ηλικίες καθώς η μουσική είναι διαθέσιμη σε όλες τις χρονικές περιόδους.
Μουσική: Χορεύεται στα 4/4 του χρόνου, η μουσική είναι γρήγορη και ζωντανή στο στυλ του swing.
Χαρακτηριστικά: Βασικά ένας στάσιμος χορός, μπορεί να έχει μερικές προοδευτικές κινήσεις. Πρέπει να είναι ζωντανός, γρήγορος και διασκεδαστικός. Το βάρος πρέπει να κρατιέται στις μύτες ποδιών τόσο όσο να εξασφαλίζει μία μικρή αναπήδηση «bounce» σαν αποτέλεσμα. Υπάρχει μία ποικιλία κινήσεων που μπορούν να χορευτούν όπως οı στροφές, κλωτσιές, γυρίσματα κάτω από το χέρι και αλλαγές στο ρυθμό.

Mambo
Καταγωγή: Αναπτύχθηκε από τον Danzon, ένα παραδοσιακό κουβανέζικο χορό, αλλά όχι πριν την σημαντική επίδραση από τις κουβανέζικες Haitians (στην Αϊτή, Μambo είναι μία ιέρεια voodoo) και την Αμερικάνικη Jazz. Η πρώτη γνωστή μορφή παρουσιάστηκε το 1943 στην Αβάνα και πολλές Λατινοαμερικανικές ορχήστρες της εποχής απέκτησαν και ανέπτυξαν το δικό τους στυλ. Λίγα χρόνια αργότερα κέρδισε φήμη και δημοσιότητα στην Ν. Υόρκη και κατέκτησε μία δίκαια μακρόχρονη επιτυχημένη πορεία. Πρόσφατα, εξαιτίας των επιτυχημένων τραγουδιών και ταινιών Μambο, αυτός ο χορός έχει γίνει διάσημος για άλλη μία φορά.
Μουσική: Χορεύεται στα 4/4 του χρόνου. Η μουσική έχει 4 ομαλούς χτύπους στο κομμάτι, μερικές φορές περιγράφεται σαν γρήγορη Rumba, η έμφαση συχνά δίνεται στον 2ο και στον 4ο χτύπο. Ο συνδυασμός Swing/ Jazz και Latin μουσικής ωστόσο έχει κάνει αυτή την μουσική εντελώς ξεχωριστή.
Χαρακτηριστικά: Αν και οι ντόπιοι Κουβανέζοι ή ερασιτέχνες χορευτές μπορεί να σπάσουν τον κάθε χτύπο της μουσικής, η επίσημη εκδοχή που χορεύεται στα σαλόνια χορού σπάει στο 2ο χτύπο. Είναι ένας στατικός χορός που είναι τολμηρός και συναρπαστικός. Μία ποικιλία κινήσεων που περιλαμβάνουν στροφές, σπασίματα, περιστροφές και στροβιλίσματα.

Merenque
Καταγωγή: Είναι ο εθνικός χορός της Δομινικανής Δημοκρατίας. Αυτό είναι το μόνο στοιχείο που έχουμε σχετικά με την καταγωγή εκτός από το ότι πιθανόν γεννήθηκε σε αυτήν την χώρα και /ή στην Αϊτή, το γειτονικό νησί. Υπάρχουν πολλές ιστορίες για αυτήν την εκδοχή. Ιστορίες λέγονται για ένα Δομινικανό στρατιώτη που τραυματίστηκε στο ένα του πόδι και μπορούσε μόνο να το σέρνει πλάγια κουτσαίνοντας έντονα. Κάποιοι, μη θέλοντας να προσβάλουν τον ήρωα, τον μιμούτανε από συμπόνια. Μία άλλη ιστορία λέει για τους αλυσοδεμένους σκλάβους που δουλεύανε στα χωράφια κόβοντας καλάμια. Έπρεπε να κάνουν μικρά πλαϊνά βήματα καθώς δούλευαν πολύ κοντά ο ένας στον άλλο. Ωστόσο ο χορός αυτός άρχισε να γίνεται πολύ δημοφιλής στην Δομινικανή Δημοκρατία στα μέσα του 1800. Δεν είναι ξεκάθαρο πότε αυτός ο χορός εισήχθη στις ΗΠΑ αλλά απόλαυσε περιορισμένη αλλά σταθερή επιτυχία για πολλά χρόνια.
Μουσική: Χορεύεται στα 2/4 του χρόνου. Η μουσική έχει 2 καθαρούς ομαλούς χτύπους στο μέτρο που παίζονται σε ρυθμό εμβατηρίου. Παρόλα αυτό, διαφορετικό στυλ επιτρέπουν μία ποικιλία από νούμερα ή χτύπους μέσα σε ένα μέρος του κομματιού.
Χαρακτηριστικά: Αυτός ο χορός είναι διασκεδαστικός και είναι μάλλον ο πιο εύκολος χορός για μάθηση. Η βασική του κίνηση αποτελείται από πλαγιαστά βήματα που εξελίσσονται σε μία φορά αντίθετη από αυτή των δεικτών του ρολογιού και κυκλικά γύρω από το πάτωμα. Μπορεί να χορευτεί με μία δυναμική κουβανέζικη κίνηση και πραγματικά μπορεί να είναι ένα καλό ξεκίνημα για μαθητές που αρχίζουν να γνωρίζουν αυτό το στυλ κίνησης της λεκάνης. Ποικιλία στροφικών κινήσεων και αλλαγών των ρυθμών μπορούν να χρησιμοποιηθούν, αλλά συνεχίζει το βηματισμό τριγύρω στο πάτωμα.

Rumba
Καταγωγή: Η Rumba αναπτύχθηκε κυρίως στην Κούβα στον 16ο αι με μεγάλη επιρροή από τους Αφρικανούς σκλάβους. Αν και αυτή η Ισπανοαφρικανική μίξη θεωρείται Κουβανέζικη, εκδοχές αυτού του χορού επρόκειτο να φανούν σε άλλα Καραϊβικά νησιά και γενικά στην Λατινική Αερική. Στο τέλος του 1920 διευθυντές ορχήστρας όπως ο Xavier Cugat την εισήγαγαν στις ΗΠΑ. Στην 10ετία του ‘30 αυτός ο χορός άρχισε να γίνεται δημοφιλής στο Λονδίνο. Αυτός ο χορός κτίστηκε γύρω από το φημισμένο «Cuban Box» και πήρε χαρακτηριστικά από το «Cuban motion».
Μουσική: Χορεύεται στα 4/4 του χρόνου, η μουσική έχει 4 ομαλούς χτύπους με έμφαση στον 1ο χτύπο του κομματιού. Αργές αισθησιακές μελωδίες χρησιμοποιούνται συχνά με φωνητικά μέρη.
Χαρακτηριστικά: Χρησιμοποιώντας «Cuban motion» (κουβανέζικη κίνηση), αυτός ο χορός θα πρέπει να φανερώνει μία αισθησιακή κίνηση στους γοφούς και μία αίσθηση φλερτ ανάμεσα στον άντρα και στην γυναίκα. Η ποικιλία των ρυθμών και οι εκφράσεις του σώματος τον κάνουν ένα πολύ δημοφιλή χορό νια να τον παρακολουθείς αλλά και για να συμμετάσχεις σ’ αυτόν.

Samba
Καταγωγή: Γνωρίζοντας ότι γεννήθηκε στην Βραζιλία και στις μέρες μας εκτίθεται στα φεστιβάλ του δρόμου και στις γιορτές εκεί, ένας αυθόρμητος ζωηρός, χαρούμενος χορός, έγινε φημισμένος στις ΗΠΑ από τις ταινίες της Carmen Miranda στο τέλος της 10ετίας του ‘30. Αυτή η εκδοχή, πολύ διαφορετική από την αυθεντική, έχει εξελιχθεί στο τωρινό Αμερικανικό στυλ. Αυτός ο χορός έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την σύγχρονη μουσική. Από τις Νοτιοαμερικάνικες μπάντες του ‘40 και του ‘50 μέχρι και τις ορχήστρες δωματίου των ‘60, ‘70 και ‘80 στο Disco στυλ μουσικής του ‘90, έχει συνεχίσει να αλλάζει και να συμβαδίζει με το τρέχων μουσικά στυλ.
Μουσική: Χορεύεται στο 2/4 του χρόνου, η μουσική έχει 2 δυνατούς, επαναλαμβανόμενους, ομαλούς χτύπους.
Χαρακτηριστικά: Είναι ένας προοδευτικός χορός, που ταξιδεύει γύρω από το πάτωμα σε μια μετρημένη δεξιόστροφη κατεύθυνση. Μια ποικιλία ρυθμών χρησιμοποιείται, μερικές με μικρές αναπηδήσεις και άλλες με ομαλότερη δράση στους γοφούς ή νευρικότερη.

Salsa
Μουσικό στυλ που αναπτύχθηκε στη Ν. Υόρκη στις 10ετίες του ‘60 και του ‘70, αρχικά βασισμένο κυρίως στους παλιότερους κουβανέζικους ρυθμούς (Son, Mambo, Guaracha) για να αυτονομηθεί στυλιστικά στη συνέχεια, αφομοιώνοντας στοιχειά από την jazz, την πορτορικάνικη μουσική, την samba και την rock. Στην 10ετία του ‘70 η salsa μεταβλήθηκε στο κατ’ εξοχήν soundtrack των λατινοαμερικάνικων μεγαλουπόλεων, υιοθετώντας (και στιχουργικά) μια κριτική στάση απέναντι στην κοινωνία και ταυτίζοντας εαυτών με τα κατώτερα, οικονομικώς και ταξικώς, στρώματα των λαών της Λατινικής Αμερικής.
Σήμερα αποτελεί το διασημότερο ίσως χορό στον κόσμο, με φίλους και φανατικούς οπαδούς σε όλη την υφήλιο, ιδιαίτερα ανάμεσα στη νεολαία, για το γρήγορο και ζωντανό ρυθμό της. Είναι ένας «ζωντανός» χορός που κάθε μέρα εξελίσσεται, με αποτέλεσμα να ξεπηδούν συνεχώς καινούργια style.

Flamenco
Γεννήθηκε στη γη της Ανδαλουσίας. Παθιασμένος χορός που εκτελείται κάτω από τους ήχους της κιθάρας και δίνει στους χορευτές την ευκαιρία να εκφράσουν τα πιο έντονα συναισθήματα, οργή, λύπη, έρωτα, με κινήσεις δυναμικές που συνοδεύονται από το ρυθμικά χτυπήματα των ποδιών στο δάπεδο. Δύο από τους πιο ζωηρούς χορούς του Flamenco είναι το Alegrilas και η Buleria.
Το αυθεντικό Flamenco ΔΕΝ συνοδεύεται από τις «castanets», διότι τα χέρια πρέπει να είναι ελεύθερα για να δίνουν ρυθμό με τα palmas και βοηθάνε στην εκφραστικότητα των χορευτών.

Tango Argentino
Ξεκίνησε από το λιμάνι της Αργεντινής, όπου χορεύονταν μόνο από άντρες. Γρήγορα όμως τον γνώρισε και τον αγάπησε η υψηλή κοινωνία της Αργεντινής και τον μετέφεραν στην συντηρητική Ευρώπη στη διάρκεια του μεσοπολέμου.
Ο γεμάτος πάθος και ένταση, δραματικός αυτός χορός όμως απορρίφθηκε σαν πολύ τολμηρός. Η Ευρώπη της εποχής δεν ήταν έτοιμη για κάτι τέτοιο. Έτσι το ταγκό διαμορφώθηκε και μας παρουσιάστηκε σαν ευρωπαϊκό Ταγκό.
Σήμερα η γεμάτη ένταση αρχική μορφή του χορεύεται με πάθος από χιλιάδες οπαδούς του σε όλο τον κόσμο.

Γαλαζοαίματος

Η λέξη-έκφραση «γαλαζοαίματος», χρησιμοποιείται για να δηλώσει την ευγενική (αριστοκρατική, βασιλική) καταγωγή κάποιου.

Ο όρος προέκυψε στην μεσαιωνική Ισπανία (κατά μία άλλη εκδοχή, λιγότερο πιθανή, στην Αγγλία), εξαιτίας των Ισπανών ευγενών. Ήταν η εποχή, κατά την οποία η Ισπανία είχε καταληφθεί από τους Άραβες. Σε αντίθεση, με την μελαμψή -κι ενίοτε βρόμικη- επιδερμίδα των Αράβων, το δέρμα των Ισπανών και ειδικά των ευγενών, ήταν καθαρό και περιποιημένο, ενώ λόγω του ότι σπανίως το έβλεπε ο ήλιος, είχε ένα κατάλευκο χρώμα, σε σημείο που να είναι σχετικά ευδιάκριτες οι φλέβες τους. Λόγω του κυανού (γαλάζιου) χρώματος των αρτηριών (φλεβών), ονομάστηκαν «κυανόαιμοι», δηλαδή γαλαζοαίματοι, ή γαλαζόαιμοι (φυσικά το αίμα των «γαλαζοαίματων», δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ αυτό των υπόλοιπων ανθρώπων).

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Δε μύρισα τα νύχια μου

Στην αρχαιότητα, κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, υπήρχε η συνήθεια να παίζονται στοιχήματα, όπως και τώρα δηλαδή.

Έτσι, λίγο προτού μπουν οι αθλητές στον στίβο, πολλοί θεατές έξω απ’ το στάδιο, έβαζαν στοιχήματα για τους αθλητές που πίστευαν ότι θα νικήσουν.

Πολλοί απ’ αυτούς που στοιχημάτιζαν, αναζητώντας μεγαλύτερη «σιγουριά», πήγαιναν σε διάφορα μαντεία και ζητούσαν να μάθουν τον νικητή για το αγώνισμα που τους ενδιέφερε.

Οι ιέρειες των μαντείων, βουτούσαν τότε τα δάκτυλα των χεριών τους σ’ ένα υγρό, καμωμένο από δαφνέλαιο και ύστερα αφού τα έφερναν κοντά στη μύτη τους και μύριζαν τα νύχια τους, έπεφταν σ’ ένα είδος καταληψίας.

Στην συνέχεια προφήτευαν κι έλεγαν το όνομα του νικητή.

Από το περίεργο αυτό γεγονός, έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση: «Δε μύρισα τα νύχια μου», που την λέμε συνήθως, όταν μας ρωτούν κάτι ή για κάποιο γνωστό συμβάν, το οποίο όμως εμείς αγνοούμε.

Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα

Κατά μία εκδοχή που φαίνεται, πως είναι και η επικρατέστερη, τη φράση «Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα», την είπε ο Γέρος του Μοριά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν βρισκόταν στη Ζάκυνθο (πριν αρχίσει η επανάσταση).

Τότε άκουσε, πως ο Ναπολέων Βοναπάρτης -αυτοκράτορας της Γαλλίας- μάλωνε με τον τσάρο της Ρωσίας, για το ποιος από τους δυο θα έπαιρνε την Πολωνία.
- Τι είναι αυτή η Πολωνία; ρώτησε ο Κολοκοτρώνης.

Του εξήγησαν τότε, πως ήταν ένα κράτος, μία χώρα, που δεν ήταν ούτε γαλλική ούτε ρωσική και πως τσακωνόντουσαν οι δυο Μεγάλοι, ποιος θα την πάρει.
- Δυο ψυχικοί (γάιδαροι) μαλώνουνε σε ξένο αχυρώνα, είπε τότε ο Κολοκοτρώνης.

Αν κι ο πρώτος που είπε αυτή τη φράση, μάλλον δεν είναι ο Κολοκοτρώνης, αυτός, τουλάχιστον, μας την έκανε γνωστή.

Το ζευγάρι της Αγίας Παρασκευής


Στην παλιά Αθήνα, κοντά στο Θησείο, υπήρχε κάποτε η συνοικία τής Αγίας Παρασκευής, που δεν υπάρχει σήμερα. Σε κάποιο μοναχικό σπιτάκι κατοικούσε ένα αντρόγυνο: Ο Θάνος και η Παγώνα Παγιαυλή. Ο κόσμος τούς έβλεπε και τούς ζήλευε, γιατί έμοιαζαν «σαν δύο αληθινά πιτσουνάκια», όπως γράφει ένας παλιός χρονικογράφος.

O φανταστικός κόσμος του Thomas Barbey






Η ιστοσελίδα του καλλιτέχνη εδώ

Το βάζο της αλήθειας



Ο καθηγητής στάθηκε μπροστά στους φοιτητές του, της φιλοσοφικής σχολής. Όταν η τάξη ησύχασε, πήρε ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με μπαλάκια του τένις.

Όταν πλέον δεν χωρούσε άλλο, κοίταξε τους μαθητές του και τους ρώτησε αν το βάζο γέμισε και εκείνοι συμφώνησαν. Τότε ο καθηγητής πήρε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει στο βάζο κουνώντας το κι αυτά πήγαν στα κενά ανάμεσα στις μπάλες του τένις. Όταν πια δεν χωρούσαν άλλα χαλίκια, ρώτησε τους μαθητές αν το βάζο ήταν γεμάτο κι αυτοί, σαστισμένοι, είπαν πως είναι.

Ο καθηγητής στη συνέχεια πήρε άμμο και αφού την έριξε στο βάζο, γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα στα χαλίκια και αφού ρώτησε τους μαθητές αν το βάζο ήταν γεμάτο, αυτοί απάντησαν με ένα ομόφωνο ΝΑΙ. Τότε ο καθηγητής πήρε δυο κούπες καφέ και τις έριξε στο βάζο, ενώ οι μαθητές πλέον γελούσαν απορημένοι.

"Τώρα", λέει ο καθηγητής, "θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι μπάλες του τένις είναι τα πλέον μεγάλα ιδανικά στη ζωή σας, όπως η αξιοπρέπεια σας, οι γονείς σας, ο έρωτας, οι φίλοι σας, πράγματα που ακόμα και όλα τα αγαθά να χαθούν, αυτά είναι ικανά να γεμίζουν την ζωή σας.

Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα σημαντικά όπως τη δουλειά σας, το αυτοκίνητο σας, ένα σπίτι.

Η άμμος είναι άλλα, μικρότερα πράγματα. Αν γεμίσετε το βάζο πρώτα με άμμο, δε θα υπάρχει χώρος για να βάλετε τα χαλίκια και τις μπάλες του τένις.

Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας. Αν ξοδέψετε την ώρα σας και την ενέργεια σας για μικρά πράγματα δε θα έχετε χρόνο και δύναμη για μεγαλύτερα και σημαντικότερα πράγματα".

Ένας μαθητής ρώτησε, τι αντιπροσώπευε ο καφές.
Ο καθηγητής χαμογέλασε και είπε: "Ο καφές είναι για να σας δείξει πως, όσο γεμάτη και να είναι η ζωή σας, πάντα θα υπάρχει χώρος για έναν καφέ με κάποιον φίλο".

Το Σαν Φρανσίσκο με οδοντογλυφίδες


Ένα απίστευτο εγχείρημα με οδοντογλυφίδες ολοκλήρωσε ο καλλιτέχνης Σκοτ Γουίβερ. Δημιούργησε μια αναπαράσταση του Σαν Φρανσίσκο.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα στο Facebook


Το Seven του facebook. Tι απαγορεύεται να κάνεις για να μη πας κατευθείαν στην Κόλαση του web. Εφτά «δεν» , Βίβλος για τους νέους στο άθλημα.

Δεν γράφουμε έχοντας αποστραγγίξει τα μισά χάιλαντς
Διότι τότε η υπαγόρευση από μυαλό προς δάχτυλα διαρκεί μια αιωνιότητα και ένα ποτήρι ακόμη. Και στη διαδρομή χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τσογλάνι, είναι η στιγμή που θα γράψεις όλα όσα εκείνα που αν ζούσες την εποχή της Ζαν ντ΄Αρκ δεν θα περίσσευε ούτε κολυμπηθρόξυλο για κείνην. Τέτοια πυρά θα την ζήλευαν όλες οι μάγισσες του Σάλεμ μαζί. Η αποφράδα σελίδα της ζωής σου θα είναι αυτή, ακόμη και να συνειδητοποιήσεις τι ασυναρτησίες γράφεις και να πατήσεις το άγιο Χ πάνω δεξιά, το social network μητρώο σου θα είναι πιο μαύρο και από κάρβουνο. Ή από σβηστή οθόνη (κατατρόμαξες παλιοφέισμπουκ τζάνκι, ε ; ).

Δεν υποκύπτουμε στην αμαρτωλή γοητεία των «like»
Μετάφραση σε προκλητικά απλά ελληνικά : δεν απλώνουμε σε κοινή θέα την μια παπαριά μετά την άλλη μόνο και μόνο επειδή η πρώτη είχε 28 likes. Eνδέχεται οι επιδοκιμασίες να προέρχονται από μεγαλύτερους παπάρες και ο σκοπός του facebook είναι να εξελιχθούμε σε καλύτερους ανθρώπους για την κοινωνία και τον πράσινο πλανήτη, όχι σε αυτοκράτορα των ηλιθίων. Να μη σου διαφεύγει πως υπάρχει πάντα η πιθανότητα τα «like» να είναι δόλωμα για να πεις περισσότερα και βλακωδέστερα, υπάρχουν και κακοί άνθρωποι εκεί έξω που τριγυρνάνε ψάχνοντας τον Αλέκο Τζανετάκο † του fb για να περάσουν την ώρα τους ρίχνοντας e-σφαλιάρες. Τι θες δηλαδή ; Nα ακούς κάθε μέρα πίσω από την πλάτη σου χάχανα και «έλα Αλέκοοοο» ;

Δεν γράφουμε το ημερολόγιο του μίζερου
«Καλημέρα φίλοι μου, τώρα πίνω τον πρώτο καφέ, βρήκα και μια μαρμελάδα σμέουρα μούρλια, σε λίγο θα ταΐσω τα αγαπημένα μου γατιά, μετά θα πάω στη λαϊκή της γειτονιάς μου για βιολογικά νεροκάρδαμα και το μεσημέρι θα ανοίξω μια σπάνια Amstel pulse. Δείτε τι ωραία πέφτει η βροχή στο μπαλκόνι μου, δεξιά στο βάθος ακούγεται η θάλασσα αλλά τώρα έχει παράσιτα, το βράδυ θα φάω γιουφκάδες και μετά θα πάω να παίξω με τα αγαπημένα μου ανηψάκια, τον Χιούι και τον Ντιούι, να και οι φωτογραφίες τους».
Αυτό με μικρές ανεπαίσθητες παραλλαγές (μπορεί -για παράδειγμα- τα ανηψάκια να είναι ο Μάικ και ο Ντάικ, να μην ακούγεται η θάλασσα αλλά ο Πλιάτσικας και να φας τραχανά αντί γιουφκάδες το βράδυ) κάθε πρωί, κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα. Who the fuck gives a damn ?

Δεν γινόμαστε ζήτουλες
Στέλνεις friend request και εισπράττεις σιωπή. Μια μέρα, δυο, τρεις, πέντε. Να το καταπιείς λοιπόν σαν γενναίος, σαν έτοιμος από καιρό. Στα τσακίδια. Σιγά τη μαλάκω (ή το μαλάκα, μικρή σημασία έχει το φύλο όταν πρόκειται για απόρριψη) που θα πέσουμε και στα πόδια της για να γίνουμε το νούμερο 1.576 της. Μη σώσει και απαντήσει, η καργιόλα. Ψωριάρα του κερατά. Σιχαμένο ξίπασμα. Που έβαλε στη λίστα τον παπάρα τον Κ.Κ.Μοίρη με τις γυαλαμπούκες και το μαλλί σεμεδάκι και μένα με έχει στην απ’ έξω. Ούστ bitch ! Die hard ! (εντάξει, παρασύρθηκα)

Αυτά για τους κοινούς θνητούς
Aν έστειλες αίτημα φιλίας στην Mόνικα – τι «ποια Μόνικα;» - να επιμείνεις μέχρι ένα χρόνο, αξίζει την ξεφτίλα. Αν είσαι γυναίκα και έστειλες στον Τζορτζ – τι «ποιόν Κλούνι;» - να επιμείνεις δυο. Ή μέχρι τα πρώτα σημάδια της βαριάς εμμηνόπαυσης.

Δεν γινόμαστε «μούτσοι»
Μούτσος ονομάζεται -το έχω πατενταρισμένο, μη τολμήσεις- αυτός που έβαλε στόχο της e-ζωής του να ανέβει σε έναν επώνυμο τοίχο, σαν τα σουπερφάστ ένα πράμα, εκείνα που γέμισαν με 5.000 επιβάτες και ναυπηγούν το Β, μετά το C και έχει ο Ζούκερμπεργκ και η λατινική αλφαβήτα. Αυτός ο τάλας λοιπόν με το που ανεβαίνει από την ανεμόσκαλα πάνω στο τάνκερ αρχίζει γονυπετής τα «like» δέκα φορές τη μέρα, σαν τα μουσλίμια στη Μέκκα. Αν ο ιμάμης του απευθύνει κάποια στιγμή το λόγο, αφού πάρει τρία υπογλώσσια για να γλιτώσει το χαρούμενο εγκεφαλικό κάνει αφίσα την απάντηση και την κολλάει ταπετσαρία στην κρεβατοκάμαρά του. Μετά βάζει στόχο ζωής να γίνει «αρχιμούτσος», να πλακώνεται δηλαδή στα μπινελίκια με εχθρούς του ιμάμη που επιβουλεύονται την αυθεντία του. Τoo fuckin’ pathetic.

Δεν γαμπρίζουμε
Το λέω ορθά κοφτά και κυρίως λιτά. Είτε στον τοίχο μας, είτε σε άλλον τοίχο δεν πέφτουμε σαν τα λιγούρια πάνω σε όποιο θηλυκό περάσει (αν είναι να επιλέξεις, διάλεξε μια με ολόσωστες αναλογίες και επικέντρωσε τα σχόλια επάνω της). Το αντίθετο δείχνει κατωτερότητα, κακή ανατροφή, αγένεια και έλλειψη καλού γούστου. Οι κυρίες (και οι λιγότερο κυρίες, δεν θα το κάνουμε θέμα εδώ μέσα) επιβάλλεται να πέφτουν σαν τα κοράκια πάνω σε κάθε αρσενικό που εμφανίζεται, καθώς μια τέτοια συμπεριφορά μόνο ανωτερότητα, ευγενή ανατροφή και επάρκεια καλογουστιάς και αυτογνωσίας αποδεικνύει.
Μερικοί εναλλακτικοί καλλιτέχνες – ποιητές – εικαστικοί – φωτογράφοι - συγγραφείς- συνθέτες – σκηνοθέτες κ.λ.π.(όλα αυτά ταυτόχρονα σε ένα και μόνο θαυμαστό σώμα και μια μόνο ponytail) μπορούν κατ΄ εξαίρεση να παίζουν σε πολλούς τοίχους με πολλές ιέρειες της Δημουλά μαζί, μια για κάθε αξιοζήλευτη ιδιότητά τους.

Δεν μπερδευόμαστε στα ντουβάρια των άλλων
Κανόνας πρώτος και απαράβατος, τον γράφω στο τέλος γιατί -αντίθετα με τις ανόητες love at first sight θεωρίες - η τελευταία εντύπωση μένει, ποτέ η πρώτη.
Σε τοίχο που δεν είσαι καλεσμένος, ή νιώθεις (με μια έκτη αίσθηση) πως είσαι ανεπιθύμητος, δεν πας ούτε για κατούρημα στη γωνία του. Πόσο μάλλον για να μιλήσεις. Oι ζόρικοι τοίχοι θέλουν και επιδέξια πληκτρολόγια. Εμπέδωσέ το και όλοι θα ζήσουν καλά γενναίε μου. Κι εσύ καλύτερα.